ColumnIbtihal Jadib

Verliefd? Vraag advies aan Ibtihal!

Beeld Aisha Zeijpveld

Tot mijn verbazing blijk ik een vraagbaak te zijn geworden voor moslims die verliefd zijn op een niet-moslim. Zo ontvang ik geregeld e-mail van lezers die daarmee worstelen en om mijn advies vragen. Een zinnig antwoord bedenken lukt me alleen niet zo gauw. Ik moet vooral denken aan de bevallingen van mijn kinderen: er is geen stappenplan, het enige wat je kunt doen is je er een beetje doorheen zuchten en hopen dat de schade meevalt. 

Toen ik een gemengde relatie kreeg had ik geen idee waaraan ik begon. De optie Rachid & Julia had ik vaker gezien, maar de variant Romeo & Jasmina kwam in mijn omgeving niet voor. Althans, niet op de manier die ik voor ogen had, namelijk dat ik mezelf (en dus moslim) zou blijven terwijl hij ook zichzelf (en dus niet-moslim) zou blijven. Dat ging er bij mensen niet in, kennelijk wilde ik iets dat niet bestond. Ik voelde me daardoor erg alleen maar inmiddels weet ik dat het veel vaker voorkomt. Wees dus getroost: je bent lang niet de enige. 

Mijn ouders hadden er overigens geen probleem mee dat mijn vriend Nederlands was. Sterker, mijn moeder bleek er rekening mee te hebben gehouden omdat ze me altijd al een rare had gevonden. Toen ik vroeg wat ze daarmee bedoelde, somde ze mijn ‘eigenaardigheden’ op: ik hield van hardlopen, yoga, was vegetariër en nam op vakantie slechts twee paar schoenen mee. Vooral dat laatste was verontrustend, want ik hield ook al niet van make-up en als we naar een Marokkaanse bruiloft gingen, stond ik samen met mijn vader klagend bij de deur te wachten tot de vrouwen eindelijk klaar waren met hun getut. Mijn moeder was dus blij dat ik überhaupt met een man was thuisgekomen. Toch handig, zo’n semi-lesbische Sporty-Spicereputatie. 

Als je ouders wél bezwaar hebben tegen een Nederlander is daar weinig aan te doen. Zij zijn dan gewoon wat eenkennig. Of racistisch. Een Arabische/Berberse of donkere Marokkaan was dan ook niet in de smaak gevallen. Gelukkig bestaat er voor dit soort gevallen een uitstekende exit-clausule: bekering. Als je vriend eenmaal islamitisch is, of dat wil worden, hebben je ouders geen poot om op te staan want ook in de islam is racisme verboden. Het enige wat je hoeft te doen is naar de imam te stappen en die zal je ouders vermanend toespreken. Zoek bij voorkeur een bekeringsdriftige imam want die kan meteen wijzen op de extra hemeltoeslag voor werving van nieuwe groepsleden.

Als er van bekering geen sprake kan zijn, ligt de zaak gecompliceerder. Je ouders hebben dan een argument dat rechtstreeks uit de Koran komt: een islamitische vrouw mag niet trouwen met een niet-moslim. Dat verbod stamt uit de 7de eeuw toen vrouwen weinig in de melk te brokkelen hadden en gedwee De Man moesten volgen. Als die niks ophad met de islam kon een moslima haar gebedskleedje aan de wilgen hangen. Van dergelijke onderdrukking is (in Nederland) allang geen sprake meer, toch wordt een regel die in de 7e eeuw bedoeld was ter bescherming van moslima’s nu juist tegen hen gebruikt.   

Mijn moeder wilde dat ik mezelf zou ­blijven en net als iedere ouder hoopte ze gewoon dat ik goed zou terechtkomen. Wat ook hielp, was dat ze niet zoveel geeft om ‘wat de mensen zullen zeggen’. Ze laat die mensen nu vooral zien wat voor heerlijke kleinkinderen ze heeft, apetrots.  

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden