column Daniela Hooghiemstra

Verhindert de aanwezigheid van suppoosten in het Musee d’Art Moderne niet dat daar trio’s plaatsvinden?

Terwijl Parijs in brand werd gestoken, bracht de veroorzaker van een ander soort Frans oproer een bezoek aan Amsterdam. Schrijfster Catherine Millet (70) werd zeventien jaar geleden ­wereldberoemd met haar naar ­eigen zeggen autobiografische roman Het seksuele leven van Catherine M., waarin ze onthulde hoe ze door Parijs trok op zoek naar seks. Met mannen en soms met vrouwen, en het liefst meerdere tegelijk. Ze deed het overal: in bossen, restaurants, kantoren, treincoupés, voetbal­stadions en in het Musée d’Art ­Moderne.

Het beeld dat zij schetste van de rij auto’s die zich, met haarzelf voorop, steeds langer wordend als een sliert door Parijs bewoog op weg naar het Bois de Boulogne, doemt nog wel eens bij mij op als ik de Périphérique oprijd.

Millet schreef onlangs een boek over D.H. Lawrence, en was de laatste tijd in het nieuws omdat ze zich tegen de #MeToo-beweging keerde, en beweringen deed die leken op het relativeren van verkrachting. Toen de Openbare Bibliotheek Amsterdam (OBA) een interview met haar aankondigde, besloot ik dus ernaartoe te gaan. Ik was benieuwd hoe zij ­terugkeek op de ‘insektachtige vastberadenheid’ waarmee ze, zoals ze destijds schreef, op één avond tientallen ‘mannelijke geslachten pakte, op alle mogelijke manieren, met mijn handen, met mijn mond in mijn kut en in mijn kont.’

Millet was intussen een oudere dame, gekleed in een hooggesloten blouse en een wollen vestje, en had een kapsel dat in Nederland ‘pittig kort’ heet. Of het daaraan lag, weet ik niet, maar de (mannelijke) inter­viewer verzuimde naar de hoed en de rand te vragen, zodat ik met meer vragen dan antwoorden huiswaarts keerde.

Daar herlas ik haar boek. Het was allemaal nog extremer en absurder dan ik mij herinnerde. Maar ook kreeg ik het gevoel dat er iets niet klopte. Die dooltocht op zoek naar sekspartners rond de Porte Dauphine bijvoorbeeld: ‘Auto’s rijden, stoppen, rijden verder en keren weer om, (...) er wordt van de ene naar de andere auto gekeken en het wachtwoord lijkt: ‘Weten jullie een plek?’’

Wie wel eens bij de Porte Dauphine heeft gereden, weet dat daar vooral veel gescholden en getoeterd wordt. De kans dat in die wirwar van auto’s ‘wachtwoorden’ worden uitgewisseld, laat staan begrepen, is zo goed als nul. En is het technisch mogelijk dat een vrouw zich in het tijdsbestek van een uur laat bezitten door dertig mannen (twee minuten per man)? Verhindert de aanwezigheid van suppoosten in het Musee d͛’Art Moderne niet dat daar op klaarlichte dag trio’s plaatsvinden?

Misschien had Millet ons met haar ‘autobiografische’ relaas voor het lapje gehouden, dacht ik. Had ze met haar ‘nietsverhullende’ stijl de aandacht weten af te leiden van de vraag of wat zij beschreef, wel echt was gebeurd. Hadden de handelingen zich afgespeeld in haar geest, in plaats van met haar lichaam? Was dit boek (heimelijk) een kunstwerk?

Haar bewering tijdens de #MeToo-discussie, dat lichaam en geest gescheiden kanalen zijn, sterkte mij in die gedachte. Als dat haar uitgangspunt is, dacht ik, als zij haar lichaam van haar hoofd kan scheiden, als zij wat in werkelijkheid gebeurt, laat overstemmen door wat ze denkt of droomt, waarom zou ze de werkelijkheid dan niet ook verzinnen?

Hoe dan ook, met haar geloof in de kracht van verbeelding en hoe het – in haar ogen typisch vrouwelijke – talent voor uittreding uit het ­lichaam immuun kan maken voor seksueel geweld, haalde ze zich vorig jaar de woede op de hals van Franse feministen. Die vonden dat zij het lot van misbruikte vrouwen bagatelliseert. Le Monde weigerde haar ideeën over de autonomie van de vrouwelijke ziel vorig jaar zelfs te publiceren; te controversieel. In Spaans­talige, katholieke landen waar ­lichaam en geest vanouds niet als één beschouwd worden, wordt ze ­tegenwoordig beter begrepen dan in Frankrijk, zegt ze. Millet, die vindt dat zij strijdt voor vrouwelijke (seksuele) bevrijding, staat in Frankrijk nu ­bekend als handlanger van mannelijke onderdrukking.

Terwijl boze burgers in Parijs de ­relieken van het Franse republicanisme onthoofden, drijven feministen er de libertaire geest van ­Marianne uit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden