Opinie Brieven

Verbied scooters die op benzine rijden

Scooters, fietsers en voetgangers bij de pont aan de achterkant van Amsterdam Centraal Station. Beeld Julius Schrank

Brief van de Dag: Verbied scooters die op benzine rijden

Dankzij gunstige geografische omstandigheden (kleine steden, plat land) maar ook door beleid (fietspaden, verkeersexamen) is de fiets al ruim honderd jaar een onmisbaar vervoermiddel. Maar terwijl de geografische omstandigheden nagenoeg gelijk blijven, is voortdurend progressief beleid noodzakelijk om de positie van de fiets te waarborgen.

Afgelopen decennium zijn scooters toegenomen tot het voor een fietsland gênante aantal van 1,2 miljoen (hoogste per inwoner in de EU). Naast excessieve luchtverontreiniging veroorzaken scooters veel verkeersongelukken en lawaaioverlast. Klap op de vuurpijl is de populariteit van de scooter bij straatcriminelen, die vanwege de snelheid en wendbaarheid makkelijk kunnen ontkomen.

De scooter had de afgelopen jaren vrij spel om onze steden te overwoekeren binnen een wettelijk kader dat niet berekend was op de overlast. De lucht-, geluids- en veiligheidsproblemen zijn alleen op te lossen door een simpele, rigoureuze beslissing: verbied alle scooters die op benzine rijden vanaf 1 januari 2019.

Besluiten als het langzaam uitfaseren van de meest vervuilende modellen, het verbannen van de scooter naar de rijbaan of een bewustwordingscampagne van onveilig rijgedrag hebben veel te weinig effect. En in tegenstelling tot de auto, speelt de scooter géén onmisbare rol in het vervoerssysteem.

Stel een compensatieregeling in met tegoedbonnen voor elektrische alternatieven of fietsen. De kosten die hiermee gepaard gaan, vallen in het niet bij de winst die geboekt wordt op andere terreinen. Europees is een verbod binnen de Wegenverkeerswet te rechtvaardigen, omdat scooters uitsluitend lokale vervoermiddelen zijn. De scooterbranche zal zichzelf opnieuw, duurzaam, moeten uitvinden.

Een scooterverbod past in een vooruitstrevend verduurzamingsbeleid en heeft uitsluitend positieve neveneffecten. Niet in de laatste plaats het waarborgen van de in de jaren zeventig zo zwaar bevochten fietscultuur.

Emiel van den Toorn, sociaal geograaf, Brussel

Natuurjaarkaart

Er bestaat al vele tientallen jaren een Museumjaarkaart. Een schijntje voor toegang tot vele musea. Waarom geen natuurjaarkaart? Iedereen die betaalt, kan ongestoord alle natuurgebieden van Natuurmonumenten, Staatsbosbeheer en provinciale natuurgebieden betreden.

Liesbeth Witteveen, Vught

Werknemers met beperking

Met schaamte en afgrijzen kijk ik naar de kabinetsplannen en de onwil van het bedrijfsleven en de overheid om mensen met een beperking een werkplek met passende beloning te geven.

Ruim veertig jaar heb ik in de zorg gewerkt met onder meer jonge kinderen met een beperking. Professio- nals, zoals leerkrachten in het (bijzonder) onderwijs ,en liefhebbende ouders; allemaal waren we gericht op de toekomst van deze kinderen. Hoge kosten noch moeite werden gespaard. Zo is de zorg voor zieke pasgeborenen een van de duurste zorgvormen die we kennen.

Eenmaal volwassen zijn kinderen met hun beperking niet langer welkom. Een werkplek met passende beloning wordt hun niet gegund. Kinderen na hun geboorte smoren of aan hun lot over laten, zoals in sommige culturen gebeurt, wordt door ons afgeschilderd als barbaars.

Wat wij doen, is nog veel erger: we houden ze in leven met alles wat we hebben en beloven ze een toekomst. Vervolgens erkennen we die toekomst niet en gooien we de deur dicht als de leugen van de participatiemaatschappij aan het licht komt. En dat noemen wij dan beschaving.

Karien den Ridderkinderverpleegkundige, Culemborg

Vreemde gewoonte

Over Arie Boomsma staat in het Magazine (12 mei): tv-presentator, sportschoolhouder en domineeszoon. Waarom wordt dat laatste er toch altijd bij vermeld? Zijn zulke mensen net iets specialer dan de zoon van, bijvoorbeeld, een fietsenmaker of hartchirurg? Dat wordt toch ook niet vermeld?

M. Crevecoeur, Bellingwolde

Energie uit mest

Twee kanttekeningen bij het overigens sympathieke pleidooi van L. Boelaars-Schipper (U-rubriek, 12 mei). Inderdaad blijven koeien schijten en is een vaste opbrengst gegarandeerd.

Het mestoverschot is echter een mineralenoverschot en mestvergisting verwijdert alleen de organische stof uit de mest, dus het mestoverschotprobleem wordt niet opgelost.

Ten tweede is weliswaar elke niet via fossiele brandstof verkregen bijdrage aan de energievoorziening mooi meegenomen, maar die uit mestvergisting is slechts een druppel op de gloeiende plaat.

Joris Meischke, Suawoude

Ajax

Alle waardering voor Peter de Waard, maar wanneer stopt hij eens met Ajax als de maat der dingen te beschouwen?

Op 15 maart haalde hij volkomen onnodig een zéér grijs verleden aan waarin de club Europees nog aardig presteerde. Op 9 april vergeleek hij de overstap van de topman van ­Zwanenberg naar Vion met een transfer van Ajax naar Manchester United. Wat hij bedoelde? Geen idee. De naam van elke andere willekeurige Nederlandse voetbalploeg had hier in ieder geval ook gepast.

Afgelopen weekend was het weer prijs: het Hilversumse ‘De Robben’ werd het ‘Ajax van het waterpolo’ genoemd. Bedoelde hij daarmee een ploeg die van relletjes en grote ego’s aan elkaar hangt? Een ploeg waar ‘supporters’ zich keer op keer van hun slechtste kant laten zien? Het lijkt mij geen vergelijking om trots op te zijn.

Peter Boerman, Hoofddorp

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.