DAGBOEKSUSANNE VAN ZOGGEL, SEH-ARTS

‘Veel patiënten overlijden hier zonder dat er familie bij kan zijn. Dat hakt erin’

Michiel van der Geest tekent dagelijks de ervaringen op van spoedeisendehulparts Susanne van Zoggel in Uden. Zondag 22 maart: ‘Met name de oudere patiënten zijn angstig.’

De patiënten die hier met de ambulance binnenkomen, kunnen alleen nog in korte zinnetjes praten. Een volledige zin afmaken gaat niet meer. Normaal gesproken ademt iemand 12 keer per minuut, zij zitten vaak op 30-40 keer per minuut, of nog hoger. Het is een uitputtingsslag.

Aan het begin van de epidemie zagen we vooral 80-plussers, later kwamen daar de 60-plussers bij. Vandaag zaten er ook een aantal van in de 40 bij. Die hoeven niet naar de intensive care, maar ze zijn wel zo ziek dat ze moeten worden opgenomen om voldoende zuurstof te krijgen.

Met name de oudere patiënten zijn angstig. Zij weten dat er in hun omgeving leeftijdsgenoten zijn overleden. Ook voor de familieleden is het heftig. Zeker als ze horen dat hun partner of vader of moeder wordt overgeplaatst naar bijvoorbeeld Heerenveen. Het is niet gemakkelijk om daar dagelijks naartoe te gaan.

En dan is er nog het bezoekersbeleid. Er zijn ziekenhuizen die helemaal geen bezoek meer toestaan. Dan moet de familie hier afscheid nemen, op hoop van zegen dat ze elkaar ooit nog zien. Dat grijpt me aan. Als het slechter met je gaat, wil je familie om je heen. Dat kan nu niet, en dat gaat tegen al mijn gevoel in.

Zeker ook voor de verpleegkundigen, die vaak intensiever contact hebben met patiënten, ze al langer kennen, hun familie wat meer spreken, is dat aangrijpend. Dat hoor ik ook terug van de corona-afdelingen hier. Veel mensen overlijden zonder dat er familie bij kan zijn, of maar één familielid. Het verdriet dat daarmee gepaard gaat hakt er bij de verpleegkundigen mentaal erg in.

En dan kom ik thuis en zie ik op televisie dat het heel druk was op de stranden en in de speeltuinen. Als die helemaal vol zijn en de ouders kletsen in groepen van dertig met elkaar, dan hadden we de scholen ook niet hoeven sluiten. Over dat soort gedrag kan ik me enorm opwinden. Ik begrijp dat de noodzaak boven de rivieren misschien minder wordt gevoeld, maar we moeten het als Nederland met z’n allen doen. Mijn oproep: blijf alsjeblieft gewoon thuis, je redt er levens mee.

Vrijdag 20 maart: ‘Over vier weken hoop ik weer een dag vrij te zijn’

Donderdag 19 maart ‘Toen ik na 17 uur werken thuiskwam hing er een spandoek: Mama is een held’

Woensdag 18 maart ‘Ik vrees dat ik aan de poort zal moeten zeggen: jij mag wel naar binnen en jij niet’

Dinsdag 17 maart ‘Je geeft niet per se een doodvonnis, maar voor die mensen voelt het wel zo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden