Column Jarl van der Ploeg

Vanachter een Romeinse ruïne klonk onmiskenbaar Hollands. Ik luisterde even mee

Ik denk dat de moeder Irene heette en de vader Harry, of Harold, want zoiets verstond ik toen zij begon te snauwen: ‘Har, laat hem nou gewoon. Hij komt vanzelf achter ons aan. Dat doet hij altijd!’

‘Ik weet het niet hoor, Ireen. Hij doet wel erg verdrietig.’

‘Ja, maar ik ben er nu echt klaar mee, Har. Hup, kom op.’

Ik was helemaal niet van plan het gezin af te luisteren, maar vanwege die onmiskenbaar Noord-Hollandse klanken die opeens vanachter een Romeinse ruïne opstegen, bovendien uitgesproken op een onmiskenbaar Noord-Hollands volume, draaide ik eigenlijk automatisch mijn hoofd om.

Achter mij zag ik twee blonde reuzen in korte broek die op een afstandje werden gevolgd door hun nukkige puberdochter en, nog veel verder daarachter, door hun zoontje, een diep teleurgesteld kereltje dat per ongeluk veel te slim was geboren waardoor zijn leven nu al in het teken stond van onbegrip.

‘Jullie gaan veel te snel’, riep hij zijn ouders achterna. ‘We zijn hier nog helemaal niet geweest.’ 

Hij wees door een van de straten van Ostia Antica, ooit de belangrijkste haven van het antieke Rome gevuld met fresco’s, marmer en brons, maar inmiddels verworden tot een ‘saaie hoop stenen’. Althans, zo omschreef Ireen het aan haar puberdochter. Ze zei: ‘Ik hoop dat we hier snel weg kunnen, hoor. Het is gewoon een hoop oude stenen. Ja toch?’

‘Ja mam, het is fucking saai hier. En warm.’

Ostia Antica ligt tussen Rome en het strand in en is een van die typische plekken in Italië waar de geschiedenis je toe lijkt te schreeuwen: kom hier, ontdek mij. Ik volg die lokroep zo vaak mogelijk, omdat vroeger belangrijk is in het Italië van nu. De mooiste gebouwen zijn immers van vroeger, net als de beste schrijvers, de meest gracieuze voetballers én Sophia Loren. Tel daarbij op dat olielekkende Vespa’s en oude Fiatjes 500 hier eerder een baken van trots zijn dan een object van schaamte en je snapt dat in Italië niet alleen wijn beter wordt met de jaren, maar het hele leven.

Het zoontje van het Noord-Hollandse gezin begreep dat, zijn vader deed alsof hij het begreep door de poverheid van zijn intelligentie nog enigszins te verhullen met haastig opgezochte Wikipediakennis, maar zijn moeder en zus deden niet eens hun best. Zij wilden enkel naar het strand, omdat je daar tenminste wel leuke Instagram-stories kon filmen.

Ik had medelijden met het jochie, vooral toen ik het gezin een kwartier later weer tegenkwam en ik zag dat zijn vader nu definitief van kamp was gewisseld. ‘Stel je niet aan’, zei hij. ‘Zo interessant is het hier ook weer niet. Hup, we gaan naar het strand!’

Hij greep het jongetje bij zijn arm, waarna het gezin richting de uitgang beende, terug naar de toekomst.

Jarl van der Ploeg vervangt in juni Aaf Brandt Corstius.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden