Column Sander Donkers

Valsspelend naar de beste solo die ik misschien nooit gespeeld heb

Ik moest op mijn gitaar iets inspelen in een studio, voor het eerst in járen. Oude zenuwen rispten op. Vroeger, toen ik nog de troonopvolger van Jimi Hendrix zou worden, verkrampte ik daar meestal, vanwege de ongeduldige hoofden van bandleden achter het studioraam, en het idee dat je in een paar ‘takes’ iets definitiefs moest produceren.

Nu liet de technicus het nummer drie keer langskomen, terwijl hij zelf koffie zette. Toen ik zo’n beetje klaar dacht te zijn met warmdraaien, zei hij: ‘Te gek man! We hebben het.’ Daarna begon hij op zijn laptop brokjes data uit tijdlijnen te vissen. Hij verving de twaaidiedwaai door de whie­hiiieew uit versie drie, gaf het opgefokte loopje een zet zodat het lui in de beat lag, en voilà: de beste solopartij die ik misschien wel nooit gespeeld had.

Terwijl ik mijn hoed afnam voor de vooruitgang, hoorde ik vanuit een duister hoekje duidelijk het gemor van Jimi Hendrix. Valsspelen, tsss.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden