DAGBOEKSUSANNE VAN ZOGGEL, SEH-ARTS

Vaak weet ik al: deze patiënt gaat het waarschijnlijk niet redden

Michiel van der Geest tekent meerdere keren per week de ervaringen op van spoedeisendehulparts Susanne van Zoggel in Uden. Dinsdag 24 maart: ‘We zijn wel wat gewend op de spoedeisende hulp. Maar uiteindelijk kom je jezelf een keer tegen.’

De toestroom van patiënten neemt iedere dag toe. Daarom hebben we gisteren de tent voor de SEH moeten openen. Het is mooi om te zien dat andere medisch specialisten, zoals een dermatoloog en kno-arts, nu mee op de SEH staan om zieke patiënten te beoordelen en behandelen. Ik heb wel moeten beloven dat ik op mijn beurt straks meehelp, mocht er ooit een dermatologische crisis ontstaan.

Dat de aantallen toenemen, betekent ook dat we kritischer moeten zij over wie naar het ziekenhuis komt. Onze geriaters hebben de huisartsen in de buurt gevraagd om goed na te denken voordat ze een patiënt insturen. Want vooral kwetsbare ouderen hebben een grote kans hier te overlijden - zonder familie in de buurt.

Sinds gisteren zijn bezoekers in ons ziekenhuis helemaal niet meer toegestaan. Alleen op de spoedeisende hulp mag er nog één begeleider mee. Dat is voor ons ook noodzakelijk: dat we nog een verhaal kunnen krijgen als de patiënt het zelf niet meer kan vertellen. En dat wij kunnen uitleggen wat er met hun geliefde gaat gebeuren. Maar daarna is het, misschien wel voor de laatste keer, afscheid nemen. Dat blijft elke keer schrijnend.

Vooral in het begin van de crisis kwamen hier nog patiënten binnen die tien minuten later overleden. Achteraf is het altijd makkelijk oordelen, maar dan denk ik: hadden die mensen nog een ambulance in gemoeten om even later in een vreemd ziekenhuis te sterven?

Ik heb nu veel vaker dan voorheen gesprekken waarin ik met mensen afspreek dat ze niet meer gereanimeerd en niet beademd kunnen worden. Eigenlijk weet ik dan al, op het moment dat een patiënt van de SEH naar de afdeling wordt gebracht, deze man of vrouw gaat het waarschijnlijk niet redden.

In het ziekenhuis hebben we teams van collega's om ons mentaal te ondersteunen. Op de corona-afdelingen komen zij standaard een keer per dienst langs. Op de spoedeisende hulp zijn we nog zoekende hoe we die ondersteuning het beste kunnen inrichten. Misschien zijn wij dit soort heftige situaties iets meer gewend dan op de verpleegafdelingen, maar dat betekent niet dat wij overal tegen kunnen. Dat wij altijd maar doorgaan. is ook onze valkuil. Uiteindelijk kom je jezelf echt wel een keer tegen, zeker als dit nog lange tijd zo doorgaat.

Maandag 23 maart: ‘Veel patiënten overlijden hier zonder dat er familie bij kan zijn. Dat hakt erin’

Vrijdag 20 maart: ‘Over vier weken hoop ik weer een dag vrij te zijn’

Donderdag 19 maart ‘Toen ik na 17 uur werken thuiskwam hing er een spandoek: Mama is een held’

Woensdag 18 maart ‘Ik vrees dat ik aan de poort zal moeten zeggen: jij mag wel naar binnen en jij niet’

Dinsdag 17 maart ‘Je geeft niet per se een doodvonnis, maar voor die mensen voelt het wel zo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden