Column

Una giornata particolare veranderde mijn kijk op mannen

Column Sylvia Witteman

En nu is Ettore Scola óók al dood. Goed, met 85 jaar is hij niet in de wieg gesmoord, maar weemoedig stemt het toch. Al zijn films zijn mooi, en de allermooiste is beslist Una giornata particolare, 'een bijzondere dag'. Stelt u zich voor: Rome, voorjaar, eind jaren dertig. Antonietta (Sophia Loren), een afgesloofde, analfabete huisvrouw, maakt ontbijt in haar krappe flatje en strijkt kleren voor haar man en zes kinderen die de grote parade van Mussolini en Hitler zullen bijwonen. Zelf blijft ze thuis; in fascistisch Italië is het de taak van de moeder om kinderen te verzorgen en zichzelf weg te cijferen.

Beeld .

Terwijl ze na vertrek van haar gezin de chaos opruimt, ontsnapt haar vogeltje, de kleine beo Rosamunda, uit zijn kooi en vliegt het raam uit. Ze gaat erachteraan en maakt zo kennis met haar overbuurman Gabriele (Marcello Mastroianni), een wegens 'subversiviteit' (lees: hij is een homo) ontslagen journalist, die juist somber bezig is zijn koffers te pakken.

Die twee, zo verschillend, maar allebei slachtoffer van hetzelfde regime, worden in de loop van die dag voorzichtig verliefd op elkaar. Er volgen allerlei ontwikkelingen, de ene nog mooier en droeviger dan de andere, alles met het keihard uitgezonden radioverslag van de fascistische parade op de achtergrond, gefilmd in een bijzonder soort vage halftinten tussen kleur en zwart-wit in.

Ach, wat zijn Sophia en Marcello mooi en wat spelen ze goed! Hoe zij uit alle koffiekopjes van haar gezin vermoeid de laatste slokjes bijeengiet en opdrinkt! Hoe hij dat omeletje bakt, slordig maar vaardig, met dat fijne, onbenullige en toch zo aantrekkelijke hoofd van hem, en dat goeiige ruggetje in die wijnrode slipover! Hoe zij, met dat weergaloze lichaam in dat onflatteuze jasschort en kapotte pantoffels, een krulletje op haar voorhoofd draait om toch iets van opschik te hebben! Hoe hij haar lachend vastpakt op het dak van de flat, door dat wapperende wasgoed heen! Hoe zij hem verleidt! Hoe hij, na het consummeren van hun onmogelijke liefde zegt: 'É stato bello ... ma non cambia niente' (Het was mooi, maar het verandert niets)! Hoe zij die avond de hitsige avances van haar man ('En als er een zevende van komt, noemen we hem Adolfo!') weigert met de eenvoudige woorden 'vandaag niet'. En dat alles met op de achtergrond het Horst Wessellied, het is meer dan een mens kan verdragen.

Ik was 13 toen ik die film voor het eerst zag. Mijn kijk op het leven in het algemeen en op mannen in het bijzonder veranderde voorgoed. Ach, Marcello. Oók al weer twintig jaar dood.

Ga die film zien. Vandaag nog.

s.witteman@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.