Column Peter Winnen

Ultrakorte etappe is zinloze knieval voor kinderen die toch niet kijken

Nog een uur tot die merkwaardige start in Bagnères-de-Luchon. De eenheden van het peloton zullen worden opgesteld als de bolides in de Formule 1. Ongetwijfeld kunnen er aardige plaatjes van geschoten worden, maar het is loos theater. De idee erachter is dat de knechten reeds voor de eerste stijgende meters van hun kopmannen gescheiden zijn. Alsof de kopmannen elkaar ineens van schrik gaan bestoken.

Kopmannen genoeg in de Tour. De meesten zijn al lang geëlimineerd voor het podium. Het luxe Movistar had er drie: Quintana, Valverde, Landa. Ik heb ze alle drie al in de aanval gezien. Ze stortten neer als uit de lucht geschoten eenden. Zeker weten dat we ze vandaag gaan opmerken, zo dicht bij de Spaanse grens, in de lucht dan wel op aarde. Landa meldde vanochtend dat hij van zijn rugklachten verlost is. Noord-Franse kasseien hebben zijn klassement grondig verpest. Blijft Landa vandaag wel in de lucht? Quintana?

Een etappe als een nachtmerrie. Met veel tromgeroffel is die aangekondigd. Kort, 65 kilometer. Drie forse beklimmingen, vanuit het vertrek gaat het gelijk omhoog. De finishlijn is getrokken op de Col du Portet, een zeer onaangename. Twee forse afdalingen ook. Relatief hoge klimsnelheden. Kortom: olieverbruik.

Tja, het is de derde tourweek. Bij iedereen zit de mot in de benen. Ik hoef geen trap te doen achter mijn toetsenbord, toch boezemt de etappe me angst in. Het gaat pijn doen hier in Venray.

Hoe zit het met de benen van Lotto-Jumbo? Kruijswijk en Roglic zouden verwarring kunnen stichten. Kruijswijk stelde eerder in woord en daad dat je altijd verliest als je wacht. Als je niet wacht verlies je ook, zo mocht hij ervaren tijdens de imponerende escapade in de Alpen.

Intussen zie ik op een tweede scherm het gehannes van de spectaculaire nieuwe startprocedure die allesbehalve spectaculair uitpakt. Net als anders gaat het eigenlijk. Experimentje mislukt. Wat overblijft is de ultrakorte nachtmerrie over 65 kilometer waarin iedereen die er cijfermatig toe doet iets van balans probeert te vinden.

Niet dat ik medelijden heb met de jongens. Wie het vak Tour de France kiest, kiest voor de nachtmerrie in de volle zon.

Voor mij hoeft het overigens niet, dat ultrakorte. Een zinloze knieval voor de ultrakorte concentratieboog van kinderen die toch niet kijken. Dumoulin had gisterenavond een leuke over de rit van vandaag: ‘Wielrennen gaat over uithouding. Als het elke dag zo kort was, stopte ik ermee.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.