'U bent schuldig totdat het tegendeel is bewezen'?

De ingezonden brieven van zaterdag 17 september.

null Beeld Berlinda van Dam
Beeld Berlinda van Dam

Actieve houding

Het is bijzonder hoe het debat rondom het voorstel voor donorregistratie zich lijkt te focussen op het recht op zelfbeschikking. Wet en regelgeving lijken meer dominant dan redelijkheid, een verschuiving van sociaal denken naar een rechtmatigheidsbeginsel. Net als in de VS. Het recht op zelfbeschikking blijft volledig overeind.

Deze wet vraagt echter van de burger een actieve houding.

Heel Nederland lijkt zich nu bewust, dus daarmee is het eerste doel behaald. Mag u in redelijkheid nog eens nadenken over recht en onrecht. Doodgaan omdat anderen geen zin hadden om even na te denken valt bij mij onder onrecht.

Maartje Kemmer, Utrecht

Zeg in godsnaam ja

In godsnaam Eerste Kamer, zeg ja tegen het voorstel van Pia Dijkstra. Voer in hemelsnaam het 'geen bezwaarsysteem voor orgaandonatie' in. Mijn arme man Jan, die acht jaar moest wachten op een donornier, en intussen een wrak werd, zal er niets meer aan hebben. Hij is overleden aan een uitgeput lichaam en organen die het opgaven.

Ik zal dolblij zijn voor de mensen die wachten op een donororgaan, en die door het invoeren van het geenbezwaarsysteem wel geholpen zullen kunnen worden.

En door mogen leven.

Tiny Aggenbach, Pijnacker

Schuldig?

Je wordt automatisch donor, tenzij je aangeeft tegen te zijn. Wat wordt het volgende idee?

'U bent schuldig totdat het tegendeel is bewezen'?

Hans van Noord, Utrecht

null Beeld anp
Beeld anp

Te laat

De gang van zaken rond het wetsvoorstel-Dijkstra over orgaandonatie, aangenomen met één stem meer voor dan tegen, doet sterk denken aan de stemming over de Leerplichtwet in 1901.

Ook toen werd de wet aangenomen met één stem verschil en ook toen was de oorzaak het ontbreken van een tegenstemmer. En beide keren had het te maken met een 'vervoermiddel'.

Waar deze keer een afgevaardigde van de Partij voor de Dieren problemen had met de trein, was het begin vorige eeuw een dier dat de doorslag gaf: graaf Schimmelpenninck zou zeker tegen de wet hebben gestemd, ware het niet dat zijn paard hem had afgeworpen waardoor de edelman niet aan de stemming kon deelnemen.

Voorstanders van de wet merkten dan ook op dat het dier verstandiger was dan zijn eigenaar.

Paul van Tongeren, Naarden

Je moet in het cafeetje je mobiel gereed houden

Vast voor velen herkenbaar: na een enerverende elfdaagse ontgroening zoekt ook onze jongste dochter een kamer in een huis van de vereniging. Dat valt niet mee. Er zijn te veel meisjes en te weinig kamers vrij. De vereniging heeft dit jaar een nieuwe opzet bedacht om het leed van de zoektocht te verzachten.

De zoekende meisjes hebben de nieuwe Almanak gekregen en kunnen op basis van groepsfoto's van de bewoners bepalen in welke huizen zij tijdens twee open dagen willen kijken en bekeken worden door de leden. Vervolgens kunnen zij op vastgestelde tijden in de week erop de huizen waarvan zij als zoekenden denken dat zij daar wel zouden willen wonen, hospiteren. Mijn hemel. Mijn oudste dochter die al drie jaar in een huis van de vereniging woont, vertelde dat er bij haar huisborrel ongeveer honderd meisjes op de stoep stonden. Deze meisjes werden verdeeld over vijf kamers en werden summier ondervraagd. 'Wat is je naam', 'wat studeer je', 'waar kom je vandaan' en 'vertel in één zin wie jij bent'.

studentenhuis Beeld anp
studentenhuisBeeld anp

Op basis van deze vragen en de eerste indruk werden vijftien van de honderd meisjes uitgekozen die mochten blijven. Die haalden opgelucht adem en konden tijdens de volgende stap meer over zichzelf vertellen. Deze groep werd gehalveerd en ze hadden de stille hoop dat dit hem weleens zou kunnen worden. Daarna bleven er nog drie over.

Zij werden naar een cafeetje gestuurd en moesten hun mobiel paraat houden. Het huis had nu de zware taak om deze bevalling tot een goed einde te brengen. De vraag 'welk meisje is geschikt om de komende vijf jaar in dit huis te wonen' moest snel worden beantwoord. De drie meisje die in het buurtcafeetje zenuwachtig hadden plaatsgenomen, werden tegelijkertijd gebeld met het verlossende 'ja' of het teleurstellende nee, helaas jij bent het niet geworden.

Mocht het ja worden dan heb je voor de komende vijf jaar een huis waarin je hopelijk past en zul je een prachtige tijd tegemoet gaan. Hoor je nee, dan zul je net als de andere 99 meisjes je jacht op een huis moeten voortzetten.

Onze jongste dochter is nu drie keer bij de laatste drie terechtgekomen en heeft nog vier dagen de kans om het verlossende ja te krijgen. Een spannende tijd voor haar. Na iedere teleurstelling belt ze even. Nee mam, weer net niet. Ze blijft positief want ze wil het zo ontzettend graag.

Ik hoop dat zij en wij als ouders volgende week allemaal kunnen terugkijken op deze stresserige week met de vaststelling dat het haar gelukt is. En zo niet, dan zijn er vast nog wel andere mogelijkheden om dit kamerprobleem op te lossen.

Annemiek van Moorst, Rijswijk

Kostenbewust

Om fraude te bestrijden, proberen zorgverzekeraars inzicht te krijgen in medische dossiers (Ten eerste, 16 september). Gaat dus niet lukken. Als patiënt zou ik ook graag inzicht krijgen in alle rekeningen die artsen en ziekenhuizen vanwege mijn behandeling sturen naar mijn verzekering. Dat is toch de meest simpele controle. Bovendien maakt het mij als patiënt misschien iets meer kostenbewust. Waarom mag ik niet weten wat mijn behandeling kost? Wie het weet, mag het zeggen.

G. te Riele, Veenendaal

Beroepsgeheim

Mocht de wet er komen die de zorgverzekeraar de mogelijkheid geeft in de agenda van de zorgverlener te kijken dan zal ik de hoeksteen van de medische zorg niet zomaar te grabbel gooien. Ik vind dat artsen hier principieel in moeten zijn. Zonder mijn medewerking geen inzage. De verzekeraar kan inzage via de rechter proberen af te dwingen. Laat die maar tot de conclusie komen dat het beroepsgeheim een groot goed is dat alleen in zeer uitzonderlijke omstandigheden kan worden geschonden.

Eerst maar eens zien wat de Eerste Kamer vindt.

Rutger Hage, huisarts, Groningen

Rotavirus

Mij trof het artikel over vaccinatie tegen het rotavirus (Voorpagina, 16 september). Verderop in de krant stond het trieste verhaal van Isabelle, die met 9 maanden overleed aan het rotavirus. Ook mijn dochter van toen net 1 had in 2005 het rotavirus. Ook zij belandde met uitdrogingsverschijnselen in het ziekenhuis, waar zij gelukkig goed en snel is geholpen met een simpel infuus. Zij werd onmiddellijk in quarantaine 'besmet verpleegd'.

Maar vóórdat zij daar belandde, was ik verscheidene huisartsen en huisartsenposten verder waar verkeerde diagnoses werden gesteld en verkeerde medicijnen werden voorgeschreven. Er was (althans in 2005) kennelijk te weinig bekendheid met het rotavirus bij de artsen die ik bezocht. Ik heb mij de 'overbezorgde moeder 'gevoeld. Ondertussen zat ik vermoeid met een huilend kind tussen de niet aflatende stroom van braaksel en vreemd stinkende diarree mijn kind te voeden dat het voedsel niet opnam.

Ik pleit vóór vaccinatie en ook vóór (meer) scholing over het rotavirus bij huisartsen (bij wie het kind vaak als eerste terechtkomt) en bij consultatiebureaus zodat zij de verschijnselen eerder herkennen en eerder de juiste diagnose kunnen stellen. Ook kinderdagverblijven doen er goed aan om zich gezien het besmettingsgevaar in deze materie te verdiepen. Ik moet er niet aan denken hoeveel kinderen mijn dochter intussen besmet kan hebben. En ook zij zal het weer van een ander kind gekregen hebben.

Het verhaal van Isabelle is diep treurig. Ik wens haar ouders en ook de andere ouders van wie het kind overleed aan een virus dat eerder herkend had moeten worden veel sterkte toe.

Voorkom overlijden van baby's in ons ontwikkelde land. Zet het rotavirus op de kaart, artsen!

Dennie Mrozek, Leiden

Truttige 50-plussers

Els Rozenbroek verzet zich in het VK Magazine van 10 september tegen de truttigheid en grauwheid waarmee 50-plussers op internet en elders worden geassocieerd. 'Laat haar maar schuiven met haar 59 jaar.' Pas over 20 jaar koopt ze een Sta Op-stoel, dan mag het kennelijk. Els, ik ben nu 79 en nog steeds erg actief. Ik wil ook niet met grauwheid en truttigheid worden geassocieerd. En van die Sta Op-stoel heb ik nog nooit gehoord.

Sjoerd Couperus, Zeist

null Beeld anp
Beeld anp

Wat heet afval?

Staatssecretaris Sharon Dijksma (Ten eerste, 14 september) onderstreept het belang van een gedeeld begrippenkader omtrent afval en grondstoffen: 'Het is heel belangrijk dat we elkaars definitie accepteren van wat afval en wat een grondstof is.' Een circulaire economie kent echter geen afval maar uitsluitend producten in gebruik, herwinbare grondstoffen en grondstofverliezen die niet voorkomen kunnen worden met de huidige technologieën. Denk bij dat laatste bijvoorbeeld aan kleine rubberdeeltjes van autobanden en schoenzolen die tijdens gebruik onvindbaar de wijde wereld in verdwijnen.

Afval in de 'gewone', lineaire economie, zegt uitsluitend of een product al dan niet door de gebruiker is afgedankt. Maar niets over de mate van herwinbaarheid en de resterende economische waarde van de grondstoffen, opgesloten in afgedankte producten. En juist die zijn essentieel voor het goed functioneren van een circulaire economie. Als een economie geen afval meer erkent, betekent dit dat met álle afgedankte producten iets gedaan moet worden. Dat is een aardverschuiving op economisch vlak.

Producten met een lange levensduur vragen om heel andere businessmodellen. Hoeveel productgerelateerde bedrijven zijn momenteel van deze, in een circulaire economie noodzakelijke, ommezwaai doordrongen, laat staan erop voorbereid?

Marcel den Hollander, industrieel ontwerper, researcher TU-Delft, Leidschendam

Doorkleuteren

In het verleden gingen kleuters die voor 1 oktober geboren waren door naar groep 3, de rest kleuterde nog even door. Door een stille revolutie moeten sinds een paar jaar kleuters die geboren zijn voor 1 januari door naar groep 3. Dan zijn ze dus 5 jaar en een paar maanden. Op hun 4de verjaardag gaan kinderen naar school. Dat betekent dat de jongsten nog geen 1,5 jaar gekleuterd hebben. Als die jonkies een jaar langer kleuteren, noemen we dat nu 'zitten blijven' (Ten eerste, 13 september).

Gek dat ze dan nog niet toe zijn aan groep 3? Naar mijn idee hebben we het over een verkapte bezuinigingsmaatregel om kinderen een jaar korter in het onderwijs te houden. Of dat goed is voor kinderen die daardoor hun schooltijd lang op hun tenen moeten lopen? Om als schoolkind tussen de pubers te komen die ze nog niet snappen?

Mijn praktijk als kindercoach/kinder- en jeugdtherapeut vaart er wel bij, maar dat is niet wat ik voor de kinderen wil.

Elleke Bijsterveld, Haarlem

Heel het kind

In 1985 is de basisschool gekomen voor het realiseren van een doorlopende ontwikkelingslijn bij de kinderen. Helaas is dit er bij veel scholen niet van gekomen. Het probleem zit hem niet in de kinderen, maar in het organiseren van het onderwijs.

De oplossing vraagt enige inzet en flexibiliteit. Ik geef de oplossing. Koppel een onderbouwgroep aan een middenbouwgroep. De leerkrachten zijn maatjes en wisselen op basis van collegiale consultatie informatie uit over hun leesonderwijs. Een dag per maand nemen ze elkaars groep over. Die dag staat stevig in het teken van het leesonderwijs. Dit levert een dubbele winst op en kost geen euro extra.

De leerkracht uit de middenbouw is zo in staat de kinderen te observeren die het volgende schooljaar de stap naar de middenbouw maken. De leerkracht uit de onderbouw kan zich bekwamen in het geven van leesonderwijs en daardoor in de eigen groep de kinderen nog 'passender' begeleiden.

De oplossing van Sander Dekker om op meerdere momenten in te stromen in de middenbouw lijkt heel wat, maar is het misschien niet. Deze gaat uit van de eisen gesteld vanuit de methode en gaat niet uit van het volgen van de eigen ontwikkeling van het kind. Een kind is meer dan een lezend en schrijvend kind. Onderwijs doet het kind recht wanneer het uitgaat van de brede ontwikkeling.

Ton Scheulderman, Nederlandse Jenaplanvereniging, Uithoorn

Legale discriminatie

Het is 1959. In Zwitserland stemmen mannen erover of Zwitserse vrouwen kiesrecht mogen krijgen. Meer dan 60 procent van de mannen is tegen en vrouwen mogen dus niet stemmen. Pas in 1991 is de referendumuitslag gunstig voor vrouwen.

Conclusie: een referendum geeft de mogelijkheid tot legale discriminatie. Ik zie het al voor me. Referendumvraag: alle moslims, Polen, Duitsers enzovoorts Nederland uit en er niet meer in. Of misschien de volgende vraag? De PVV moet verboden worden?

Mogelijke referendumuitslag : 30 procent tegen (PVV-stemmers) de rest voor. Einde PVV. Democratisch toch? Democratie is meer dan een meerderheid in aantal. Het gaat ook over gelijkwaardigheid en vrijheid. Een referendumvraag zal dus altijd rekening moeten houden met onze grondwet, waarin vrijheid en gelijkwaardigheid zijn vastgelegd.

Ben Bettinger, Venlo

null Beeld anp
Beeld anp

Week in de benen

Ook ik stoorde me aan de lofzang van Marijke de Vries op de trap van Rem Koolhaas in de Rotterdamse Kunsthal (O&D, 14 september). Maar ik wil de discussie graag verbreden naar de minachting die veel architecten lijken te koesteren jegens de minder perfecte gebruikers van hun gebouwen, bijvoorbeeld zij die last hebben van hoogtevrees. Veel van die 'geweldige' trappen, zoals in het filminstituut Eye in Amsterdam, zijn vanwege de breedte en de schaarste aan leuningen een gruwel voor mensen als ik. Ook de loopbrug naar de eerste verdieping van Muziekgebouw aan 't IJ is een fraai voorbeeld van gebrek aan inlevingsvermogen van de architect. Het visuele effect lijkt belangrijker dan de mate van bruikbaarheid voor iedereen. Hoe het ook kan, werd mij jaren geleden duidelijk gemaakt door architect Ton Alberts, die mij als journalist rondleidde door wat toen nog het NMB-gebouw heette. We liepen door de centrale gang die de torens met elkaar verbindt en aangekomen bij de eerste vide wees Ton me op een klein poortje aan de zijkant.

Hij legde uit dat die poortjes er waren omdat er mensen zijn die het doodeng vinden om onder een tientallen meters hoge vide met glazen dak door te lopen. Dus als ik weer eens week in de benen wordt bij zo'n 'geweldige' trap die zich niet laat vermijden, denk ik met weemoed terug aan deze architect met oog voor de minder perfecte medemens.

Ton Maas, Amsterdam

null Beeld anp
Beeld anp

Ouderen

Blijkbaar is de redactie weinig bekend met verzorgingshuizen. Je komt daarvoor pas in aanmerking als je de 80 bent gepasseerd. Ik betwijfel of alle dames op de foto op Economie van 16 september deze leeftijd al hebben bereikt. Bovendien is er geen schijn van kans om opgenomen te worden als je nog goed ter been bent. Op de foto zag ik geen enkele rollater, geen stokken, rolstoelen en geen orthopedische schoenen. De dames droegen zelfs hippe bandschoentjes.

Ik denk dat de vrouwen vrijwilligers zijn. Dat ken ik uit mijn contacten met verzorgingshuizen. Ze zijn in groten getale aanwezig om de nóg oudere mensen een beetje meer plezier in hun leven te brengen.

Henriette de Goeij-van der Hijden, Dordrecht

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden