Column Peter Buwalda

Twee weken scheten we in zakken, die we met onze naam op een plakkertje in een diepvries legden

Bij het grote ‘vezelexperiment’ van TNO Voeding deden we 25 jaar geleden de truc met de ringetjes.

We waren uitgenodigd voor Mindf*ck Live, een liveshow in de Afas Live waar de grote Victor Mids live voor een levend publiek van vierduizend pottenkijkers zijn goocheltrucs ging vertonen, al spreekt hij zelf liever van ‘experimenten’, want de Midster is ook arts, wat me aan dr. Arnie deed denken, mijn lijfarts en jc-g’noot, en ook aan TNO Voeding, waar de dokter en ik een kwarteeuw geleden al eens een goochelshow bezochten.

De dokter en ik zaten namelijk geïnterneerd in Zeist, waar we onze ingewanden leenden voor het zogenaamde ‘vezelexperiment’, een enorme proef die moest uitwijzen of extra vezels in je sinaasappelsap de stoelgang verbeterde. Mooi werk, natuurlijk. Het enige wat dr. Arnie, ik en tien andere penisdragers – vrouwen mochten niet deelnemen, in maandverband met stonden, pardon, in verband met maandstonden – hoefden te doen, was eten uit een bak.

(Ooit vertelde een collega me dat ze in Zweedse kroegen bier drinken uit een zak die ze bij zich hebben. Ik vroeg: ‘Bier uit een zak? Waarom een zak?’ ‘Omdat bier er ontzettend duur is.’ ‘Maar bier uit een zak, dat lekt toch?’ ‘Nee, idioot,’ – die collega werd echt kwaad – ‘bier uit een zak met de blikjes er nog omheen, natuurlijk, eikel.’ Later die avond liep hij nog m’n vriendin te versieren, trouwens. Hij was zelf een zak met bier erin – zo zat het.)

Maar goed, in die enorme tupperwarebak zat ons doodsaaie proviand voor een etmaal: vijf boterhammen, minikuipjes margarine, plakjes ham en leverworst, een schoenzool kaas, een dwergenpakje fruithagel, een appel, een sprits, oploskoffie, thee, een snee peperkoek en – Jezus is groot, Jezus is machtig, Jezus heeft een p*k van één meter tachtig – een Mars.

’s Avonds wachtte de proefleider ons op, een bejaarde professor uit Wageningen, met een glaasje jus waarin vezels zaten, of juist geen vezels, plus een vragenlijst inzake ‘consistentie’, ‘flatulentie’, ‘persweeën’, ‘obstipatie’, ‘bruinspectrum’ en: ‘bijzonderheden’.

Geen. Nou ja: één. Daar kwam de aap uit de mouw: of we het leuk vonden als de professor voor ons zou goochelen.

Heel leuk!

Dus daar zaten dr. Arnie en ik en de andere konijnen op onze zaterdagavond te kijken naar de professor, die druk in de weer was met speelkaarten, een platgeslagen hoge hoed en grote zilveren ringen.

Maar ook kleine ringetjes, tien stuks. Die kregen we op een dag mee naar huis, om op te drinken bij de thee, opdat de prof ze erna kon tellen in onze stront. Leuk?

Heel leuk!

Dus scheten we een week in zakken, en die zakken legden we met onze naam op een plakkertje in een diepvries, zo’n bovenlader waarin normaal lekkere cornetto’s zitten.

Helaas was ik destijds niet heel anders dan nu, dat wil zeggen: nonchalant, vergeetachtig, tikje slordig, waardoor ik die ringetjes, nou vooruit, niet had opgedronken  sorry, foei, vergeten. Echt heel stom, hoor. Ik zag die professor al zoeken en zoeken. Dus wat heb ik toen maar gedaan (en dit weet zelfs dr. Arnie niet): telkens als ik m’n zak deponeerde, heb ik een beetje at random, nu ja, stickertjes staan verwisselen. Onder het mom van gelijke monniken, gelijke zakken, denk ik. En ook: één voor allen, allen voor één, natuurlijk, en zoekt en gij zult vinden, en in de ban van de ring, etc. etc.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden