ColumnAaf Brandt Corstius

Twee knappe lange jongens die over straat lopen met een mondkap op: het heeft iets Tarantino-achtigs

Het café waar ik vaak koffiedrink, accepteert geen klanten die net teruggekeerd zijn uit code rood. Dat staat op een bordje bij de kassa. Maar het café staat zelf in code rood: Amsterdam. Het is een van de raadsels van corona: mag je in een café in code rood cappuccino bestellen als het geen mensen uit code rood accepteert?

Sommige dingen zijn ondoorgrondelijk. Wie er wel of niet fanatiek mondkapjes dragen, bijvoorbeeld. Bij mij in de buurt zijn inmiddels vier groepen te onderscheiden. Je hebt natuurlijk de oude mensen, die sinds maart in angst leven en alles doen om zich met een veilig gevoel door de Albert Heijn te worstelen. Hoewel het mondkapje vooral bedoeld is om anderen niet te besmetten, geeft het deze mensen toch een prettig gevoel. En het kapje werkt ook op een andere manier. Het zegt: blijf bij mij uit de buurt, ik ben bang voor jou.

Dan zijn er de verguisde jongeren – die dragen ook opvallend vaak een mondkapje. Misschien ook een klein beetje als stijlstatement. Twee knappe lange jongens die met gezwinde pas over straat lopen met een mondkap op: het heeft iets Tarantino-achtigs, je hoort er de filmmuziek als het ware al onder, het is een beetje John Travolta maar dan dystopisch en in 2020.

Ik denk trouwens dat die jongeren het ook uit goedheid doen: zij krijgen constant naar hun hoofd geslingerd dat alles aan hen ligt, dus binden ze een mondkap voor.

En dan zijn er de kinderen. In mijn buurt zie ik best veel kinderen met een mondkapje. Meestal zijn het kinderen met een niet-westerse achtergrond en ik kan niet helemaal doorgronden waarom ze mondkapjes dragen. Ik vermoed iets met een klein huis en veel mensen die bij elkaar wonen, en dat je dat dan maar probeert.

Uiteindelijk is er nog de groep mondkapdragers met expressieve woedende blik. Die zijn meestal tussen de 35 en de 50. Zij hebben nooit zo’n lullig papieren exemplaar, maar altijd een mondkap die heel goed aansluit, in het zwart of met etnische print. Zij kwamen in augustus terug van een reisje naar Italië, waar iedereen er een droeg, en ze vonden het belachelijk dat we dat hier niet deden. Dus deden zij het wel. En ze werpen hun medemens al maanden een woedende blik toe dat hij of zij dat niet doet. Nu hebben ze zo’n typisch Nederlandse net-niet-maatregel aan hun kant, die voorschrijft dat je in een winkel een kapje op moet, of nou ja, zie maar, als de bakker erg aandringt moet je het maar doen, ofzo.

Gisteren liep ik de Hema binnen zonder mondkap. Bij het pakpapier liep een andere klant me tegemoet, een vrouw van het type mondkap en woedende blik. Haar woedende blik viel op mij.

Ze had gelijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden