Column Jean-Pierre Geelen

Tussen de waakhonden van de democratie zitten doorgefokte, valse vullisbakkies

De waakhonden lieten zich niet kooien. Nadat de rechter de media had geweerd van de ‘schouw’ op de Brunssummerheide, plaats delict in de moord op Nicky Verstappen, spanden die een kort geding aan. Want ‘vrijheid van nieuwsgaring’. ‘Censuur!’ Ze verloren (‘Aaah, één cameraatje maar, please?’), onze dappere strijders voor het vrije woord.

Na mijn eerste meewarige glimlach kleurden mijn ­kaken van schaamte. Want al zal ik duidelijk nooit de baas worden, het Genootschap van Hoofdredacteuren sprak namens de hele pers, dus ook namens mij.

Spreek voor jezelf. Want wat hoopten die media in godsnaam te zien daar op die heide? Niets dat ik hoef te weten. De ‘vrijheid van nieuwsgaring’ behelsde hier hooguit een glimp van Jos B., de draak die dood moet, misschien wel oog in oog met de nabestaanden van Nicky. Mjammie.

‘Media wordt steeds vaker toegang ontzegd’, huilden wolven in het mediapark. Hoe zou het toch komen? Misdaad is voor veel media een soap in dertien delen. Top­amusement. Omdat ik als kind in een ketel met tv ben gevallen, weet ik nóg hoe ooit het oerdegelijke Nova live over de schutting stond te gluren bij het opgraven van het vermoorde Dordtse meisje Milly. Pinksteren 2013: de NOS de hele dag live bij het slootje en de afwateringsbuis waarin de vermoorde Ruben en Julian waren gevonden. Riooljournalistiek is normaal geworden. Toen de recherche zocht naar het lichaam van Anne Faber, werden media geweerd. Godbetert het ANP stuurde een heli de lucht in; je kon nooit weten wat voor kluifje in het veld lag. Hoor de leegte echoën in de holle verdediging van de ANP-baas: ‘We vonden dat het journalistiek belangrijk was om dat in beeld te brengen.’ Het is belangrijk omdat wij vinden dat we vinden dat het belangrijk is omdat het belangrijk is.

Tussen de waakhonden van de democratie zitten doorgefokte, valse vullisbakkies. De Heidehijgers een beetje kort houden is niet meteen dierenmishandeling.

Alle respect voor collega’s die dankzij de WOB stapels zwartgelakte documenten tegen het licht houden die de overheid verbergt. Zo gáát journalistiek ergens over. Maar welke tegel wordt gelicht op de heide? Alle details van belang worden vanzelf belicht in de openbare rechtszitting. Maar geduld verdampt bij collectieve adhd.

’s Middags zou de rechtbank een samenvatting geven. En we hadden Peter R. de Vries, de enige wolf die, in schaapskleren, werd toegelaten. Hij zit het liefst live in drie talkshows tegelijk. Niets zou ons dus ontgaan. Met je ‘vrijheid van nieuwsgaring’.

Natuurlijk volgde ik, via het ANP, de schouw – mijn hondse journalistenplicht. 10.15 uur: ‘Jos B. gearriveerd bij schouw Brunssummerheide’. Schokkende feiten: ‘Samen met B. arriveerden zijn advocaat, drie rechters, de griffier, twee officieren van justitie, vier familieleden van het slachtoffer en Peter R. de Vries, die de familie bijstaat. Ook zijn agenten meegegaan, die tekst en uitleg kunnen geven over de drie plekken die worden bezocht. Het gezelschap gaat ongeveer 5 kilometer lopen.’

12.20 uur: ‘Schouw naar andere locatie.’

Spannend.

In Assen probeerde een schouwarts de doodsoorzaak te achterhalen van de ‘dader’ in de speeltuinzaak. Schande dat we niet over zijn schouders mochten meekijken. Journalistiek gáát immers over lijken. Ik eis een kort geding. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden