Tunesië


Ben Ali, de Tunesische dictator, is weggevlucht. Het land is in handen van het leger gekomen. De straat gaat bepalen. De gebeurtenissen, de taferelen van de Iraanse revolutie in 1978 ontvouwen zich als een enorm zip-document in mijn hoofd.

Met de ervaringen die ik tijdens de vaderlandse revolutie heb opgedaan, kijk ik nu totaal anders naar de opstand in Tunesië.

Ik feliciteer het Tunesische volk met hun moed. De vraag is echter of er een revolutie heeft plaatsgevonden, of dat die nog plaats gaat vinden.

Ik kijk in het woordenboek:

‘Revolutie is een grote verandering, gesteund op de werkelijke wil van het volk.’

Het probleem zit juist in de werkelijke wil van het volk. Want een massa is onbetrouwbaar. Je kunt niet op haar bouwen.

Ben Ali heeft decennia lang de mensen onder druk gezet, nu hij is gevallen, wil het volk in een klap alle vrijheid, werkgelegenheid en brood voor iedereen.

Het zijn allemaal broodnodige eisen. In Iran hebben wij ook hoge eisen gesteld, maar we hebben ze nooit gekregen.

Een revolutie heeft de aard van een vulkaan. Een volksuitbarsting heeft altijd een vernielende werking, want een massa heeft geen plan, geen discipline en geen geduld.

De strijd van de Tunesiërs deze dagen is mooi, uit ervaring weet ik hoe men zich voelt. Een last is van hun schouders gegleden, het leven ligt voor hen, ze voelen zich gelukkig en de lucht ruikt naar bloesems. De dictator Ben Ali is gevlucht, maar wat nu?

Ik houd mijn adem vast, ik roep bijna:

Tunesiërs! Arresteer niet, zoals de Iraniërs, blindelings iedereen van het oude regime. Volk!

- Executeer ze niet.

- Sla ze niet.

- Beroof hen niet van hun bezittingen.

- Zet hun huizen niet in brand.

- Verneder hun kinderen niet.

- Verniel de banken niet.

- Maak de westerlingen niet bang.

- Neem de tijd, berecht de kopstukken van het oude regime niet overhaast.

- Heb geduld, heb geduld!

In Iran gaven we voorrang aan de haat, nu hebben we daarvan spijt. Maar u kunt voor de weg van verzoening kiezen.

Wie in de zee zwemt, wordt nat. In landen waar lange tijd een dictatuur heeft geregeerd, wordt iedereen een kleine dictator.

De macht ligt in Tunesië nu op straat en iedereen gaat bepalen. Graag zou ik in Tunesië willen zijn om deze dagen mee te maken. Geniet van de val van Ben Ali, maar kijk uit. De oude krachten en de oude haat zullen op onverwachte wijze wakker worden.

Tunesië is een seculair land, wees echter alert, de fanatieke islamieten zijn hardnekkiger dan jullie denken.

Het Tunesische volk is het zich misschien nog niet bewust, maar ze beleven nu een heerlijk vacuüm, een tussenfase waar niemand de macht nog durft op te eisen.

Maar omdat het land geen oppositie heeft gekend, en omdat ze geen echte leider hebben gehad, vrees ik dat de buitenlandse machten en de behoudende leiders van de omringende Arabische landen achter de gordijnen voor hen zullen bepalen.

Wat er ook gebeurt, de geest is uit de fles.

Tunesië! Geniet van je kwetsbare vrijheid.

mirza Kader Abdolah

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden