Opinie

Trump doet alles om geen verliezer te zijn

Om in 2020 herkozen te worden zal Trump het in zijn eerste ambtstermijn niet al te bont maken.

Donald Trump in de lift van de Trump PTower in New York City Beeld Dominick Reuter / AFP

In de winter van 1976 was Donald Trump druk bezig zijn eerste vrouw het hof te maken. Om indruk te maken huurde hij in het skigebied rond Aspen, Colorado een enorm chalet en maakte hij goedgemutst zijn opwachting op de piste. Blijkbaar wist hij niet dat Ivana een behendig skiër was en tot zijn grote verbijstering zoefde zij hem met soepele tred voorbij. Trump ontplofte van woede, smeet zijn ski's en skischoenen aan de kant, en stampvoette op zijn sokken linea recta naar het pisterestaurant. Ivana had hem neergezet als een verliezer - een loser - en dat was voor The Donald onverteerbaar.

Als Trump iets niet wil zijn, dan is het een loser. Tijdens de verkiezingscampagne van 2016 strooide hij royaal met dit predicaat om iedereen die hem voor de voeten liep te diskwalificeren. De kritische senator John McCain was een loser omdat hij zich tijdens de Vietnamoorlog door de Noord-Vietnamezen gevangen had laten nemen. Gerespecteerde columnisten George Will en Charles Krauthammer ware losers omdat zij scherpe vragen stelden bij Trumps kandidatuur en campagne. En al zijn opponenten tijdens de voorverkiezingen waren losers omdat zij van The Donald hadden verloren.

Aan de vooravond van zijn eerste termijn als president zal Trump zich realiseren dat Amerikaanse presidenten door de geschiedenis grofweg in twee categorieën worden ingedeeld. De ene categorie betreft presidenten die na een eerste termijn worden herkozen, zogenoemde 'two-termers'.

De andere categorie betreft presidenten die na één termijn door de kiezers het Witte Huis worden uitgejaagd. Deze 'one-termers' vormen de risee onder de Amerikaanse presidenten. Zij zijn de losers die tot in de eeuwigheid in de geschiedenisboeken in het verkeerde rijtje staan.

Trump zal zich daarom tijdens zijn eerste ambtstermijn slechts één concreet doel stellen: in 2020 herkozen worden. Hij wil niet de geschiedenis ingaan als de Jimmy Carter van de Republikeinse partij. Daarbij zal Trump beseffen dat de Amerikaanse kiezers - en vooral zijn kiezers - hun president op slechts één aspect afrekenen, namelijk dat hij werkgelegenheid behoudt en nieuwe banen creëert.

We kunnen er dan ook op rekenen dat dit het leitmotiv van zijn presidentschap gaat zijn. Verkiezingsbeloften die hieraan kunnen bijdragen omdat ze banen opleveren zoals importheffingen voor producten uit het buitenland, het open houden van de mijnen, en het investeren in infrastructuur zullen met prioriteit worden uitgevoerd. De overige verkiezingsbeloften - de muur met Mexico, de immigratiestop voor moslims, de vervolging van Hillary Clinton - dienen als wisselgeld en zullen langzaam maar zeker uit beeld verdwijnen.

De doemdenkers die vermoeden dat met president Trump in het Witte Huis spoedig de Derde Wereldoorlog zal uitbreken zullen daarom voorlopig geen gelijk krijgen. Risico's op presidentiële ontsporingen kunnen we pas verwachten tijdens een eventuele tweede ambtstermijn.

Amerikaanse presidenten mogen niet meer dan twee termijnen dienen, dus na een eventuele herverkiezing in 2020 zal Trump (net als veel van zijn voorgangers) zich gaan richten op zijn plaats in de geschiedenisboeken. President Obama gebruikte zijn tweede termijn voor opvallende initiatieven zoals de diplomatieke erkenning van het Castro-regime in Cuba. De grillige Trump kan in de verleiding komen met drastischer en minder conventionele plannen de aandacht op zich te vestigen.

Daarbij blijft wel de vraag boven de markt hangen of Trump de kans krijgt zijn eerste termijn te voltooien. Trump heeft zich de afgelopen veertig jaar met grootschalige bouwprojecten in New York beziggehouden, dus ook nog in het tijdperk dat de stad werd geteisterd door corruptie en de lokale maffia.

Het is de vraag of hij erin is geslaagd met brandschone handen zijn imperium op te bouwen. Omdat onderzoeksjournalistiek een uitstervend beroep is en het corruptietijdperk alweer een tijd achter ons ligt kan het veel tijd en inspanning kosten eventuele lijken uit de kast te trekken.

Maar met zijn kritiek op de media heeft Trump zijn vijanden wel een goede motivatie gegeven hier stevig in te duiken. Vicepresident Spiro Agnew moest in 1973 aftreden omdat hij in een vorige functie steekpenningen had aangenomen. Het is daarom niet alleen de vraag of Trump een 'one-termer' of 'two-termer' wordt, maar ook of hij überhaupt in staat zal zijn zijn eerste termijn af te ronden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden