Column Ibtihal Jadib

Trouwen met je neef zit kennelijk nog in de taboesfeer

Beeld Valentina Vos

Ik ben op een Marokkaans feestje en zit met een groep dames aan tafel te kletsen. We bespreken prangende levensvragen als: 'Hoeveel uur per nacht houdt jouw kind je wakker?', 'Waar heb jij de auto geparkeerd?' en 'Heb je al gehoord wie er nu weer gescheiden is?'. Het gebruik om mannen en vrouwen in aparte feestzalen onder te brengen mag dan ongezellig heten, het zorgt op zo'n avond voor een hoog vriendinnengehalte. Aan onze tafel blijkt een meisje te zitten van begin 20 dat nog niet getrouwd is. 'O héérlijk meis, geniet nog lekker van je vrijheid!', wordt er meteen geroepen. Ze begint te blozen en stamelt iets over dat het ingewikkeld ligt. Mooier kan de avond niet worden, gretig zitten we klaar voor een romantische vertelling. 'Tegen mijn Nederlandse vriendinnen durf ik niets te zeggen, maar bij jullie kan het wel', begint ze. 'Ik ben geloof ik verliefd op mijn neef in Marokko.' Twee dames trekken meteen een vies gezicht, die zitten duidelijk niet te wachten op een neef. De rest kijkt teleurgesteld, wat is er nou smeuïg aan trouwen met je neef?

Alle dames blijken in hun familie minimaal één neef-nichtkoppel te hebben. 'Mijn ouders zijn neef en nicht', brengt er eentje in. 'Mijn neef is getrouwd met mijn zus', zegt een ander. 'Nou sorry hoor, ik vind het niet meer van deze tijd. Bovendien komen er ziektes van', roept een derde. Dat laatste blijkt het verliefde meisje nog het meest dwars te zitten. Ook zij heeft gehoord van de grotere kans op gehandicapte kinderen bij neef-nichthuwelijken. Er barst een discussie los over de vraag in hoeverre dat waar is. Niemand weet precies hoe het zit, maar iedereen heeft 'iets' gehoord of gelezen. Ikzelf heb toevallig in januari een medicus van de VU horen spreken over genetische risico's bij familiehuwelijken. Het was nog een vrij ingewikkeld verhaal omdat het risico uit twee trappen bestaat: de kans dat ouders beiden drager zijn van een afwijking is heel klein, maar áls dat het geval is, hebben ze 25 procent kans op een gehandicapt kind. Een kleine groep loopt dus een groot risico. Toch relativeerde de medicus dat risico, omdat het risico gemiddeld bezien vergelijkbaar zou zijn met vrouwen die zwanger worden na hun 36ste, iets waarvan niemand meer opkijkt. Hoe dan ook blijkt het probleem relatief makkelijk op te lossen: het VUmc biedt testen aan waarmee koppels kunnen onderzoeken of zij drager zijn van erfelijke ziekten. Daarmee kan een hoop narigheid dus worden voorkomen, ware het niet dat kennelijk niemand weet heeft van die optie. Ik kreeg de indruk dat de medicus met de handen in het haar zat want ze vroeg de mensen in de zaal mee te denken hoe zij de Marokkaanse en Turkse gemeenschap kon bereiken. Ik opperde foldertjes neer te leggen in moskeeën en imams te vragen het te bespreken tijdens de dienst. Dat bleek zo makkelijk nog niet, het onderwerp zit kennelijk (nog) in de taboesfeer.

Ik heb het blozende meisje gezegd dat ze op 'dragerschapstest' moet googlen en dat ze ook moet uitzoeken of die neef haar écht leuk vindt of dat hij vooral een toekomst in Europa leuk vindt. En voor haar Nederlandse vriendinnen gaf ik een leuk weetje mee: zowel Albert Einstein als Charles Darwin waren getrouwd met hun nicht. Misschien dat die vriendinnen haar nu iets minder achterlijk vinden.

ibtihal.jadib@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden