Column Sylvia Witteman

Trek jullie neusje maar voor me op, Parisiennes. Dan bén ik maar een lompe Hollandse boerenkooltrut

Reizen door Europa gaat steeds meer lijken op reizen door de VS: je hebt geen paspoort of vreemd geld nodig, iedereen verstaat Engels, je kunt overal precies die dingen eten die je lekker vindt, razendsnel geserveerd, en koffie meenemen in een kartonnen beker. Koffie die bij de Parijse McDonald’s nota bene lekkerder blijkt te zijn dan in de aanpalende cafés en boulangeries, met een al even onberispelijke, kraakverse, boterige McCroissant erbij.

Dat kun je jammer vinden, maar dat doe ik niet. In mijn jeugd was reizen door Europa een heel gedoe. In de rij staan voor het postkantoor om geld te wisselen, snauwende, onverstaanbare obers, onsmakelijk drinkwater, dito streekgerechten (andouillettes!) en stinkende boemeltreintjes waarin verhitte mannetjes om het hardst tegen je kont op stonden te schurken. Daartegenover stond dan natuurlijk wijn, brie, Orangina, salade Niçoise, schattige kerkjes en olala, maar voornoemde delicatessen zijn inmiddels ook in Wymbritseradeel verkrijgbaar, er komt een eind aan de hoeveelheid schattige kerkjes die een mens kan verdragen en olala is, zelfs in Parijs, #MeToo geworden.

Tevreden liep ik door Parijs, op mijn gympjes. Trek jullie neusje maar voor me op, Parisiènnes, met jullie moeilijke hoge hakken. Dan bén ik maar een lompe Hollandse boerenkooltrut. Maar al gauw begon er iets opmerkelijks tot me door te dringen: er viel nauwelijks meer een hoge hak te bekennen. Die Parisiènnes liepen ook allemaal op gympjes! Mijn hart sprong op.

Hoge hakken zijn in feite niets anders dan die doodenge ingebonden Chinese voetjes. Hoe ‘eleganter’ (hoger en smaller) ze zijn, hoe meer ze je bewegingsvrijheid beperken. Ze doen pijn aan je voeten, je verzwikt je enkels, je krijgt kramp in je rug, je voeten raken langzaam maar zeker misvormd en als het een beetje tegenzit, breekt zo’n hak zomaar af, meestal onderweg naar iets belangrijks. Dan kom je voor de vernederende taak te staan om die andere hak eigenhandig ook maar af te breken, zodat je tenminste weer kunt lopen.

‘Ja, maar het stáát zo mooi’, lispelt menige man. ‘Het geeft een vrouw een betere houding, een elegante manier van lopen...’ Ja, je kont gaat ervan naar achteren staan, je borsten naar voren, en dat ‘elegante loopje’ is niets anders dan jezelf bij elke stap behoeden voor omvallen. Dat vinden veel mannen om atavistische redenen aantrekkelijk. Voor vrouwen dan, voor zichzelf zullen ze wel wijzer wezen.

Ik draag al jaren geen hoge hakken meer. Het is heerlijk. Uren kan ik lopen. Het onbestemde gevoel van tekortschieten nam ik op de koop toe. Maar nu krijg ik, in Parijs nota bene, eindelijk gelijk. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden