Column Arthur van Amerongen

Tot mijn verbijstering, woede, pijn en verdriet ben ik niet de beste columnist van Nederland geworden

In mijn vorige column verklapte ik dat ik alles bij elkaar lieg in mijn columns. Dat was een subtiele verwijzing naar de leugenaarsparadox van Eubulides van Milete: een man zegt dat hij liegt. Is wat hij zegt waar of onwaar?

Door mijn ontwapenende eerlijkheid ben ik een prestigieuze eretitel misgelopen. In het februarinummer van HP/De Tijd wordt namelijk onthuld wie de beste columnist van Nederland is en tot mijn verbijstering, woede, pijn en verdriet ben ik het niet geworden.

Ik heb maar liefst drie columns bij de HP. Zo opereer ik onder het pseudoniem G.H.B. Hiltermann. Ghb is de afkorting van gamma-hydroxy-boterzuur, een spotgoedkope partydrug en dientengevolge razend populair bij de boertjes in Brabant. De echte Hiltermann heette G.B.J.: Gustavo Bernardo José. Wanneer hij zondagmiddag zijn column De Toestand in de Wereld voorlas op de radio, zweeg het volk en was het stil op straat.

Ik heb van G.H.B. een sympathieke ijdeltuit gemaakt, die qua zelfspot bij vlagen doet denken aan Frenske Timmermans (‘Ik ga nog eens een boek schrijven over alle beroemde mensen die mij ontmoet hebben’ en ‘President Charles de Gaulle, die heeft mij nog goed gekend’).

Verder schrijf ik met Rob Hoogland de column Foute Jongens voor de HP, gesel ik de natie iedere vrijdag met een donderpreek en publiceer ik wekelijks dit cursiefje.

‘Ik ben toch zeker Wc-eend niet’, riep hoofdredacteur Kellerhuis toen ik krijste waarom ik niet eerste was geworden. ‘Bovendien verzin je alles bij elkaar, Tuurtje, en daarom word je niet serieus genomen als bijvoorbeeld een Basje Heijne of een Aaf.’

Mijn probleem is dat ik niks meemaak in de Algarve. Natuurlijk kan ik bij de Aldi gaan posten en dan gebeurt er prompt van alles. Ik kan de hele avond naar de Hollandse treurbuis koekeloeren en hupsakee: column. Pas moest ik met Raya voor de zoveelste keer naar de dierenarts. Die kliniek in Olhão is net de Yab Yum: alleen bij binnenkomst ben ik al honderd euro kwijt. Weer een column.

Maar liever positioneer ik mij als de Portugese Bukowksi en beschrijf ik seksuele aberraties, bacchanalen, eenbenige hoeren en levensgevaarlijke drugsdealers van kleur, want uiteindelijk wil de lezer een exotisch cursiefje bij zijn ontbijt.

Iemand schreef mij eens: ‘Fabuleer erop los maar schrijf alsjeblieft niet over Trump, de Aldi, Jinek en de Nederlandse televisie. Het leven is al treurig genoeg.’

En zo is het. Laat mij maar troost schenken. En ik gun Aaf die prijs van harte.

Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.