Column Nico Dijkshoorn

Toon Öztürk een badeend, daar breek je hem mee

Enkele dagen geleden toonde een Belgische toerist in IJsland een afwasborstel aan een Turkse voetballer en nu is er bijna oorlog. Op voorhand misschien wel een van de fijnste oorlogen ooit en bijna zeker de kortste. IJsland verover je in een uur. Je hoeft het als vijandige macht eigenlijk alleen maar bekend te maken.

IJslanders zijn de coolste motherfuckers op aarde. Als je die op straat aanhoudt en je vertelt ze dat Turks voortaan de voertaal is, geven ze je een hand. ‘Goed om te weten.’ Daarna gaan ze gewoon door met IJslandse dingetjes doen, zoals inhakken op ijs (mikfieken) of een vis proberen te begrijpen (takriken).

Voor Turkije is IJsland een heel onbevredigend land om oorlog mee te voeren. Normaal gesproken wil je toch met een beetje grandeur een land binnenvallen. Erdoğan staat niet bekend om zijn subtiele conflictbeheersing. Als Nederland in Rotterdam iets langer dan gebruikelijk de bandenspanning van een Turkse ambassadeur controleert dan staat hij dezelfde avond nog te galmen dat het achterhuis van Anne Frank eigenlijk een door Nederlanders geëxploiteerd nazibordeel was.

Maar daar gaat het nu even niet om. Laat die landen lekker oorlogen. Ik hoor wel wie er heeft gewonnen. Veel belangrijker vind ik de nieuwste manier van psychologisch oorlog voeren, die zo simpel is dat ik het zelf had willen verzinnen: toon de vijand een dagelijks gebruiksvoorwerp.

Zo ging het in IJsland. Het Turkse nationale elftal werd op de luchthaven van IJsland drie uur lang ondervraagd, de koffers werden drie keer omgekeerd en honden snuffelden aan Turkse voetbalkontjes. Vervelend maar niet onoverkomelijk. Het ging pas echt mis toen een Belg een afwasborstel voor het hoofd van een Turkse voetballer hield.

In al zijn eenvoud een geniale actie. De tegenstander verwarren. Ik denk dat zoiets veel beter werkt dan eindeloos discussiëren. Toen Denk-Kamerlid Selçuk Öztürk een week geleden een SP-Kamerlid beschuldigde van terroristische sympathieën probeerde iedereen hem verbaal te corrigeren. Dat is dus helemaal niet handig.

Er had iemand heel langzaam naar de interruptiemicrofoon moeten lopen. Daarna Selçuk Öztürk even strak aankijken. In de binnenzak voelen en dan tergend langzaam een badeend tevoorschijn toveren. De hand naar voren, badeend recht vooruit. Selçuk Öztürk dwingen om naar die badeend te kijken. Daarna langzaam knikken en zeggen: ‘Dank u wel, voorzitter.’

Daar breek je iemand mee in tweeën. Ik zou gek worden als iemand mij opeens een badeend laat zien. Je gaat ’s nachts liggen denken. Waarom een badeend? Waarom geen kokosmat?

De kracht zit hem in de gewoonheid van het getoonde artikel. Recht op Thierry Baudet aflopen, je rugzak afdoen, met je hand in de tas zoeken en hem dan een schuurspons laten zien. Alsof je de vleugels van een uil trekt. Het werkt bij iedereen. Laat Clarence Seedorf een spaarlamp zien en binnen een uur maakt hij bekend dat hij toch niet Gods nieuwe zoon op aarde is.

Het werkt niet alleen bij bekende mensen. Ik denk dat je deze techniek heel random kunt gebruiken, gewoon voor de lol. Naast een buschauffeur gaan staan, vlak voordat je uitstapt even omdraaien en dan een fluitketel tonen. Twee maanden ziektewet.

14 november 2019 speelt het IJslands voetbalelftal in Turkije. Mijn advies: laat ze vijf keer met een lampje in je darm kijken, draai je om en toon ze een mengkraan. (Lokkerbikke). 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden