Lezersbrieven Woensdag 9 oktober

Toen werkgever Schiphol nog barmhartig was

De ingezonden lezersbrieven van woensdag 9 oktober. 

Een slapende dakloze op de Stadhouderskade, Amsterdam. Beeld ANP

Brief van de dag

De samenleving is ingewikkelder geworden en de arbeidsmarkt flexibeler, noemt expert Bauke Koekkoek als mede-oorzaken van het stijgend aantal ‘verwarde mensen’. Hij heeft gelijk. Vroeger hielden werkgevers vaker een paraplu op voor werknemers die buitenboord dreigen te vallen. 

Ooit werkte ik op Schiphol, in een tijd dat alle werknemers, van directeur tot kantinemedewerkster, in vaste dienst waren, jaarlijks een met zorg uitgezocht kerstpakket kregen, dat er een mooi personeelsblad was en gepensioneerden ook bij ‘ons’ bleven horen. Voor mensen met wie het minder goed ging, bood het bedrijfsmaatschappelijk werk een luisterend oor. Een kleine aanpassing hier, betere bescherming daar, een therapie of een andere baan in het bedrijf: uitgangspunt was dat de werknemer in de vertrouwde omgeving kon blijven werken. Al bestond de nieuwe functie uit het verplaatsen van dossiers: ook voor mensen ‘met een vlekje’ was plaats. Zij behielden hun waardigheid in plaats van thuis te verpieteren. Barmhartig was Schiphol ook voor zwervers die met de doorgetrokken lijn naar Amsterdam Centraal de laatste trein namen voor een warme nacht. Oogluikend werd het toegestaan. Het was een mooie tijd.

H. den Beer Poortugael, Soest

Flink

Wat flink van mevrouw Sitalsing dat ze Wybren van Haga nog eens tot zijn enkels toe afbrandt. Zo te lezen moet het haar niet veel moeite hebben gekost. Vooral die passage over schijt hebben aan normen en regels viel op. Enige tijd geleden onthulde de Volkskrant op prominente wijze dat rechters nog steeds hun nevenfuncties verzwijgen en daarmee de wet overtreden. Ze lieten zich overdag ­tegen forse betaling inhuren door advocaten en dat was ook nog eens verboden (sorry, onwenselijk heet dat in die kringen). Om met mevrouw Sitalsing te spreken: ze hadden schijt aan normen en regels. Het bericht moet haar kennelijk zijn ontgaan, tenzij haar afkeuring een beetje selectief is.

Paul Ruijs, Den Haag

Ondernemer

Zelden mijn bedenkingen zo goed kunnen herkennen in de column ‘Missie’ van Sheila Sitalsing. Als ondernemer voel ik mij op geen enkele manier vertegenwoordigd door huisjesmelker Wybren van Haga (ex-VVD). En ik ben de enige niet. Hij is een uitstekend voorbeeld hoe een ondernemer zich niet moet gedragen. Sheila, bedankt.

Oscar van der Ende, Leusden

Autoluw

In het redactioneel commentaar stelt Robert Giebels ‘dat zonder superieur ov de auto de stad niet uitgaat’. Hij heeft het daarbij over de plannen in Amsterdam om de binnenstad autoluw te maken. Het is een bekend misverstand te denken dat de auto en ov als communicerende vaten functioneren. Mobiliteitsonderzoek laat zien dat er maar één serieuze concurrent van de auto is, en dat is de fiets. De fiets brengt je net als de auto van deur tot deur en heeft dezelfde flexibiliteit. Bovendien is bekend dat als we de rol van de auto drastisch beperken de gemiddelde snelheid van het vervoer in de stad omhoog gaat. In een stad waar het autobezit inmiddels tot 0,3 per huishouden is gedaald, moet het mogelijk zijn dit te verwezenlijken. Belangrijker dan ­superieur, en daarmee ook peperduur ov, is het denken in ketens met de fiets als centraal element, en voor langere afstanden een rol voor bus, tram, elektrische taxi en vooral ook de trein.

Ton van Rietbergen, economisch geograaf, Universiteit Utrecht

Turn!

Wie beschermt Roman tegen zijn egoïstische moeder? Jongetjes van 9 horen niet chagrijnig van vermoeidheid alleen op de bank te eten. En moeten niet in de turnhal zijn als hun vriendjes op het schoolplein spelen. ‘Doen we daar wel goed aan?’ Jongetjes van 9 moeten door hun moeder worden getroost als ze huilen en niet worden geofferd aan ambities. Nooit! En dan met droge ogen zeggen dat ‘we met zijn allen’ minder druk moeten leggen op jonge kinderen? Wie drukt er nu?

Ronald Grootveld, Zoetermeer

Met z’n allen

Willem Vissers gaat in 2022 misschien toch naar Qatar voor het WK Voetbal. Eerder liet hij weten dat hij beslist níét zou gaan. Vanwege de corruptie en de slavernij: ‘Arbeiders uit Pakistan en Nepal die dood van de steigers vallen om stadions te bouwen die ze weer afbreken als het WK voorbij is.’ Maar Vissers twijfelt nu. Een argument om wél te gaan: dan kun je ter plekke schrijven over de misstanden. Maar dat noemt onze verslaggever annex columnist ‘een drogreden’. Want straks berichten ‘we met zijn allen’ toch alleen over de successen van Oranje.

Hoezo ‘met z’n allen’? Wat let hem ook in 2022 te schrijven over de misstanden? Nee, Vissers vindt het beschamend dat ‘we’ straks applaudisseren voor Frenkie en Matthijs, in plaats van ons druk te maken over de corruptie en de slavenarbeid. We zijn een behoorlijk slappe hap ‘met z’n allen’, zegt hij. Maar wie zijn die ‘we met z’n allen’, waarachter hij zich verschuilt? Zijn dat alle Volkskrant-lezers en -journalisten? Zijn dat alle Nederlanders? Beste Willem, als jij wilt gaan, ga dan. Maar zeg dan gewoon ík in plaats van ‘wij met z’n allen’.

Dick Duynhoven, Warmond

Natuurbehoud

En weer zie ik stapels boomstammen langs de bospaden liggen en worden percelen bos verwoest. Vreemde interpretatie van natuurbehoud.

Josien Gudden, Doetinchem

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden