Dagboekspoedeisendehulparts Susanne van Zoggel

‘Toen ik na 17 uur werken thuiskwam hing er een spandoek: Mama is een held’

Michiel van der Geest tekent dagelijks de ervaringen op van spoedeisendehulparts Susanne van Zoggel in Uden. Donderdag 19 maart: ‘Dit is moeilijker dan een vliegramp’

‘Wij hebben het ‘ZiROP’ moeten opstarten, het ziekenhuisrampenopvangplan. Als we op de huidige werkwijze zouden doorgaan, zouden we te weinig capaciteit hebben om de aantallen patiënten op te vangen die we de komende tijd verwachten.

‘Zo’n plan is eigenlijk bedoeld voor wanneer een bus van het talud rijdt, of een vliegtuig neerstort: als er in korte tijd veel patiënten binnenkomen. Maar nu wij voor een langere periode in deze situatie zullen zitten, waren er veel logistieke aanpassingen nodig. Bovendien zijn de problemen bij een ramp vaak chirurgisch van aard, dat is redelijk rechttoe rechtaan. Nu zijn mensen benauwd, is er sprake van een veel bredere problematiek. Dat maakt het nog moeilijker.

‘Voor de spoedeisende hulp is nu een grote tent opgebouwd, zodat we ook daar patiënten kunnen zien. Het idee is dat we de patiënt beoordelen (triëren) voordat nieuwe patiënten de SEH opkomen. Als zij in acute nood zijn, worden ze direct op de SEH gezien. Hebben we tijd, dan gaan ze een diagnostiekrondje in: bloed afnemen, een longfoto, eventueel een ct-scan. Zo moeten we binnen een uur à anderhalf uur een behandelplan kunnen opstellen. Moet deze patiënt worden opgenomen? Kan-ie toch naar huis? Hoe moet het nu verder?

‘Maar zoiets optuigen is een enorme puzzel, want daarvoor hebben we 24 uur per dag heel veel mensen nodig. Dat is een aanslag op het personeel. Eventjes bijspringen kan altijd wel, maar dit gaat waarschijnlijk weken duren. Ook verpleegkundigen en assistenten van andere afdelingen proberen hun steentje bij te dragen, maar als mensen nieuw zijn op een SEH zorgt dat ook voor onrust.

‘De voorspellingen zijn dat de ambulances de komende dagen constant zullen blijven rijden. Kijk je op de kaart van het RIVM naar hoeveel mensen relatief gezien per gemeente zijn getroffen, dan springt Uden er echt uit. De afgelopen dagen konden we die patiënten nog wel spreiden, maar ook de ziekenhuizen om ons heen beginnen vol te raken.

‘Ik ben gisteren 17 uur achter elkaar in touw geweest. Eerst moest ik ons plan op poten zetten, daarna had ik dienst tot 2 uur vannacht. Toen ik thuis kwam, hadden mijn man en kinderen een spandoek opgehangen: ‘Mama is een held’, daar heb ik wel een traantje bij weggepinkt.’

Voorgaande dagboekfragmenten

Woensdag 18 maart ‘Ik vrees dat ik aan de poort zal moeten zeggen: jij mag wel naar binnen en jij niet’

Dinsdag 17 maart ‘Je geeft niet per se een doodvonnis, maar voor die mensen voelt het wel zo

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden