Column Witteman heeft iets gelezen

Toen ik het diepgaande stuk over de hoeden van ons koningshuis uit had, zuchtte ik van beschaafd genoegen

Sylvia Witteman.

Ons koningshuis kan mij gestolen worden, maar mijn hart gaat uit naar Amalia. Iedereen vindt iets van haar, en dat lijkt me verschrikkelijk als je 15 bent. In de supermarkt trof ik een ‘special’ over het arme kind, Amalia 15 geheten, een rood-wit-blauw-oranje glossy met een hard ruggetje.

Mocht ik gehoopt hebben op laag geroddel (naar aanleiding van het artikel ‘Haar geheime privéleven’) dan had ik lelijk op mijn neus gekeken, want wat blijkt? Amalia’s geheime privéleven is inderdaad zowel geheim als privé. Zelfs haar ouders weten niet wat die dochters allemaal uitspoken, dat blijft iets tussen de prinsessen en hun beveiligers. ‘Het gaat om hun veiligheid, niet omdat wij weten wat ze doen’, aldus Willem-Alexander.

We moeten, kortom, geduldig afwachten tot een van die beveiligers een keer zijn mond niet kan houden, eventueel met sint-juttemis.

Gelukkig viel er nog méér te lezen in de Amalia 15 en wel een groot, diepgaand stuk over de hoeden van ons koningshuis. ‘Koninginnen en hoeden; tot voor kort leek het een eeuwige twee-eenheid. Maar zal dat nog zo zijn als Amalia op de troon komt? (…) Misschien houdt Amalia wel helemaal niet van hoeden. Misschien vindt ze dat ze geen hoedengezicht heeft, en ontdekt ze andere mogelijkheden in kledingstijl of haardracht waardoor het voor iedereen duidelijk is dat zij de koningin is.’

Het duizelde me. Wat is een hoedengezicht? Hoe ziet dat eruit? Wat zouden die ‘mogelijkheden in kledingstijl of haardracht’ kunnen zijn? Een met hermelijn afgebiesd capuchonnetje? Oranje highlights in het blonde haar? Trouwens: van de meeste koninginnen is het toch sowieso al duidelijk dat ze koningin zijn? Ik bedoel, ik denk niet dat Beatrix zonder hoed opeens incognito over straat kan.

Maar wacht eens even: ‘Het is nog niet eens zo lang geleden dat je blootshoofds niet de straat op ging, tenzij je van de straat wás. Voor iedere ander was ‘tête nue’ absoluut uit den boze.’ Aha! Er volgt een doorwrochte verhandeling over de hoofddeksels van ons koningshuis . De witte weduwenkapjes en ‘capotes’ van Emma. De ‘wagenwielen-met-wuivende-­veren’ die Wilhelmina als klein meisje al kreeg opgezet. ‘Albatros was prijzig, maar het was niets vergeleken bij paradijs of ‘paradis’, de veren van de paradijsvogel van Nieuw-Guinea, en ‘egret’ of zilverreiger, vooral die van het broedseizoen. De dames droegen de veren meestal als toefje op het hoofd. Dat heette een ‘aigrette’. Emma veroorloofde zich af en toe een aigrette. Wilhelmina bleef haar leven lang verzot op struisveren.’

En zo gaat het maar door, pagina’s lang, over Juliana’s liefde voor ‘turbans’ (die droeg ze om er ‘niet te formeel’ uit te zien, maar ook omdat ze ‘de oplossing waren voor een bad hair day: hun bijnaam was niet voor niets ‘cache-misère’ (ellende-verberger) en over Beatrix’ worsteling in de ­jaren ’60 en ’70 om op hoeden­gebied koninklijk én eigentijds te zijn: ‘Gelukkig sijpelden er vanuit de jeugdcultuur een paar hoofddeksels door naar de offi­ciële mode. En zo kon Beatrix ­opgelucht ademhalen in een, zij het iets veredelde versie van de hippie-flaphoed.’

Ik las het, eerlijk gezegd, allemaal met veel plezier. Er waren ook nog een heleboel heerlijke foto’s bij van al die vorstinnen met hun capotes, toques, matelotes, een ‘kolbak met paradijsveren’, een fluwelen hoed met maraboeveren, een ‘net van gerold fluweel in de vorm van een baret’, een ‘cadetten-pet’, de ene nog merkwaardiger dan de andere.

Toen ik het uit had zuchtte ik van beschaafd genoegen.

Dat koningshuis kan me nog steeds gestolen worden, maar ik weet nu méér van hoeden dan ik ooit had durven dromen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.