ColumnSylvia Witteman

Toen God de digitale minicamera schiep, doekte ik opgelucht mijn doka op en maakte een miljoen foto’s van de poes

Juist wilde ik zwierig de hoek om fietsen toen ik paniekerig ‘Wacht even!’ hoorde roepen. Ik remde. Links, aan de kade, zat een jongen van een jaar of 20 met een ouderwetse camera voor zijn gezicht, een Nikon van zowat een halve eeuw geleden. Rechts, voor een caféruit, stond een meisje te poseren. De jongen hief nog even bezwerend zijn hand op. De sluiter klikte. ‘Klaar!’, riep hij, en stond op.

Hij droeg een wit T-shirt dat hij in de hoge taille van zijn wijde, roestkleurige bandplooibroek had gestopt en zijn haar zat in een kuif als van de piepjonge Johnny Depp. Het meisje droeg net zo’n broek maar dan zachtblauw, en om haar smalle bovenlijfje hing een wijde, zalmroze bloes met extreme schoudervullingen. Ze had de voorpanden rond haar taille in een knoop gelegd.

Geamuseerd bekeek ik ze. Ze zagen eruit zoals mijn vrienden en ik in de jaren tachtig, maar dan met mooiere tanden en schoon haar. Zelfs haar wijnrode (dat noemden we indertijd ‘bordeauxrode’) handtasje kwam me bekend voor. En dan die camera, met filmrolletje!

Grote brokken herinnering kwamen bovendrijven. Aan mijn eigen levensgrote Nikon, met goedkope Oost-Duitse lenzen. Aan de foto’s, waarvan je pas na het afdrukken kon zien dat ze mislukt waren. Aan mijn dokaatje in de badkamer, het geklooi met een spoeltje in een zwarte zak, de geur van verse fixeer. Aan alle rare landen waar ik met die camera belandde, en aan de vele wildvreemden die ik onbewust heb vereeuwigd, omdat ze per ongeluk door het beeld liepen.

Toen schiep God de digitale minicamera. Ik doekte opgelucht mijn doka op en maakte een miljoen foto’s van de poes. Wat een gemak en vrijheid! En hop, daar was de smartphone, waarmee ik twéé miljoen foto’s van de poes maakte. Zelfs opslaan hoefde nu ook al niet meer. Allemaal automatisch in de cloud. Ik bekijk ze nooit, want het zijn er veel te veel, en een poes is een poes, niet? Net zoals ik, sinds Spotify, geen muziek meer draai. Overdaad.

Wat is er nog meer verdwenen? Aan iemand op straat de weg vragen. In de stilstaande auto blijven zitten omdat er een fijn liedje op de radio is. Thuisblijven omdat Brideshead Revisited wordt uitgezonden.

Ik begrijp die kinderen wel, in hun jarentachtigkleren. Ze hebben nostalgie naar iets wat ze nooit hebben meegemaakt. Hoe kitscherig ook, zo’n ouderwetse camera is natuurlijk heel mindful. Net als een typemachine. En een pick-up. Binnenkort zal Tinder ook wel sneuvelen, en dan trouwt iedereen weer gewoon met een meisje uit zijn eigen dorp. Prima hoor.

Maar ik trek de grens bij die monsterlijke schoudervullingen. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden