Toekomstmuziek

De grenzen van Gaza worden bepaald door Israël.

Israël bepaalt hoe breed de bufferzone moet zijn; eerst twintig, dan dertig, dan vijftig, dan honderd meter. En misschien wordt die bufferzone nu nog breder.

De bufferzone ligt altijd in Palestijns grondgebied. In de verte gaan jeeps heen en weer op Gazaans grondgebied.

Wat Israël niet is, is Gaza wel. Op een paar kilometer afstand van Israël begint Jabalja, een vluchtelingenkamp voor de Palestijnen van 1948, en het is hier dat de Israelische militairen binnenkwamen.

Toekomstmuziek

In 1948 brak de strijd uit tussen de Joden en de Arabieren. De Palestijnen dolven het onderspit. 750.000 van hen raakten ontheemd. Sommigen van hen wonen hier nu. Tel Aviv is ver weg maar zou als er geen grenzen, checkpoints en lastige politieke en ideologische bezwaren waren in veertig minuten te bereiken kunnen zijn. Toekomstmuziek.

De geschiedenis is hier op een paar vierkante kilometers danig doorelkaar geklutst, als een smakeloos roerei. Ik zie die jeeps, ik zie de ingeslagen woningen, ik zie de nederzetting aan de overkant en denk: ik moet hier weg, zo snel als mogelijk. Hier valt niets te doen. Dit is het afvoerputje van het afvoerputje. Schluss.

Dan draai ik me om naar het getroffen gebied.

Paard en wagen

In dit gedeelte van Jabalja woont de nisbet Abedrabo, een uitgebreide familie van duizenden mensen. Ze zitten voor hun huis. Over de hoofdweg trekken de paard en wagens. Een man roept naar mij. 'Ik had een paard en wagen, daar verdiende ik mijn brood mee. Het paard is neergeschoten. Ik ben als kind in 1948 uit Jaffa hiernaartoe gevlucht toen er oorlog was tussen de Joden en de Arabieren.'

Zijn vrouw komt naar buiten. Of het zijn eerste vrouw is of tweede kan ik niet zien. Ik gok op de eerste. Ze houdt haar kind stevig vast.

Kerstman

Ik ga bij een andere familie zitten. De heer des huizes is groot, houdt een stok vast, witte baard. Hij zou geen slechte kerstman zijn. In de vijftig maar oogt een stuk ouder. Hij kan moeilijk lopen. 'Ik ben een paar keer in mijn leven door Israël geraakt. Toch wil ik vrede. Alleen maar vrede. Met oorlog los je niets op.” Om hem heen wordt geknikt. “Is vrede mogelijk na wat er gebeurd is?'

'We willen vrede herhaalt hij. Wij hebben niets met Hamas te maken. We zijn van Fatah.'

Verwondingen

Een familielid brengt hem een mapje met foto's van de verwondingen aan zijn lichaam. Foto's genomen in het hospitaal. Het is niets bijzonders hier, verwondingen. De dood ook niet.
Ik vraag hem naar het begin van de Israëlische inval.


'Vanaf de tanks die binnen rolden riepen luidsprekers dat we onze huizen moesten verlaten. Wij hebben het niet gehoord, ze waren te ver weg. Voor de tanks uit liepen speciale commando's met honden aan de lijn. Ze liepen over de weg ons kamp binnen. Wij wonen hier met ons veertienen in drie etages. Het zijn vier families.'

Badkamer

De heer des huizes geeft ons een rondleiding door het huis. Zijn vrouw komt erbij staan. 'Hier was de badkamer. Hier de keuken. Hier de woonkamer.'

Het is niet meer als zodanig herkenbaar. De onderste verdieping van het pand ligt aan puin. Hij laat ons de kogelinslagen op de trap zien. 'We moesten naar boven van ze.'

Hij pakt een stapeltje brood. 'Dit heb ik zelf gebakken. Proef er maar van.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden