ColumnBert Wagendorp

Tienduizend kinderen in Afrika omgekomen door honger: gisteren, vandaag en morgen weer

Deze krant, leerde een oudere redacteur me lang geleden, zou elke dag van de week kunnen openen met de kop: ‘Tienduizend kinderen omgekomen door honger in Afrika’. Een kwart eeuw later is dat nog steeds zo. We doen het niet, hoewel er geen woord aan is gelogen. Het is geen nieuws: gisteren was het zo, vandaag is het zo en morgen zal het weer zo zijn. Saai. Het klinkt cynisch, maar nieuws moet verrassend zijn om de lezer te blijven boeien. Die eis wordt momenteel met het coronanieuws fors opgerekt, maar we zijn niet ver van het breekpunt. Laat ik voor mezelf spreken: ik ben dicht bij het breekpunt.

NRC had donderdag gekozen voor ander voorpaginanieuws, ook al had ook dat een connectie met covid-19. ‘VN vreest voor grote hongersnood’, luidde de openingskop. Directeur Beasley van het World Food Programme (WFP) had alarm geslagen in de VN-Veiligheidsraad. Door sprinkhanenplagen, oorlogen, incapabele leiders, klimaatverandering en corona dreigt ‘de grootste humanitaire crisis sinds WO II’. Veel landen staan aan de rand van een ‘hongerpandemie’ van ‘bijbelse proporties’. In het zwartste WFP-scenario sterven straks dertigduizend mensen per dag – aan honger, coronadoden niet meegerekend. In dertig landen is de situatie kritiek. In Afrika, maar ook in het Midden-Oosten, in Venezuela en op Haïti.

In september 2000 ondertekenden 189 landen, waaronder Nederland, de Millennium Development Goals: acht doelstellingen die de wereld een betere plek voor iedereen moesten maken. De eerste betrof het verminderen van armoede en honger. Tot 2015 waren de resultaten bemoedigend, armoede en honger halveerden. In dat jaar werden zeventien nieuwe doelen geformuleerd, waarvan de tweede ‘Zero Hunger’ is: het einde van de honger.

Er is geen gebrek aan voedsel op de wereld, er is een probleem met verdeling, distributie en armoede. Om het hongerprobleem definitief op te lossen, is naar schatting een bedrag van elf miljard dollar per jaar nodig. Een fooi waarvan in deze tijden niemand meer schrikt. Maar vanaf 2017 ging het met het voedselprobleem weer de verkeerde kant op, met name door prijsstijgingen. Nu nadert het aantal mensen dat ’s avonds met een lege maag gaat slapen het miljard en dreigt een humanitaire ramp die corona in de schaduw stelt. Alleen wat verder van ons bed. Nog wel tenminste, want het is duidelijk dat de honger het vluchtelingenprobleem zal aanjagen.

De daadkracht en het onbekommerd met miljarden smijten van de coronacrisis ontbreken in de meeste andere crises, ook al zijn die minstens zo bedreigend voor vele miljoenen mensen. De coronacrisis is dichtbij, raakt jezelf, vrienden of bekenden en zit onze manier van leven in de weg. Bovendien is het een overzichtelijk probleem.

Honger is soms een kop in de krant, om de zoveel jaar, al decennia lang. Wijzelf hebben nooit honger.

Hoe kan het dat we corona krachtig te lijf gaan en kosten noch moeite sparen, maar stug weigeren een stuk of honderd ouderloze kinderen vanuit een overvol vluchtelingenkamp op Lesbos naar Nederland te halen? Elf Europese landen doen dat wel, maar Ankie Broekers-Knol, VVD-staatssecretaris van Asiel en Migratie, weigert. Ze suste donderdag haar geweten door geld beschikbaar te stellen voor opvang in Griekenland, ver van onze grenzen.

Zeer humaan en meelevend voor onszelf, inhumaan en wreed jegens getraumatiseerde, verdoemde kinderen. Waarom geldt dat irritante ‘#alleensamen’ niet voor hen?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden