VerslaggeverscolumnMargriet Oostveen in Utrecht

Tien studenten met een eetstoornis leerden samen het studentenleven in te duiken – totdat er niet meer was

Tien studenten met een eetstoornis bewonen samen een halve etage in de splinternieuwe studentenflat Sequoia in Utrecht. Ze verbleven eerder in een kliniek, waren vaak jaren in therapie en worden nog steeds ambulant behandeld.

Van een eetstoornis worden mensen eenzaam. In deze flat krijgen ze twee jaar de tijd om met wat ondersteuning weer voluit het studentenleven in te duiken. Afspraakjes maken, sociale contacten en zelfvertrouwen opbouwen, weer gewoon naar een café of restaurant. En daarna zelf op kamers.

Dat was althans de bedoeling.

IntoLife’ heet het project, ondergebracht bij de ggz-instelling Lister.

Grijnst één van de studenten: ‘We zitten hier letterlijk klaar om weer het volle leven in te gaan, alleen nu ís er door corona nauwelijks leven.’

Een ander: ‘We kunnen misschien afhaaleten halen en hier restaurantje spelen.’ Gelach. ‘Maar omdat we hier maar twee jaar mogen wonen, zit ik eerlijk gezegd nu al in de stress of het op deze manier op tijd lukt.’

Vera Sintnicolaas.Beeld Margriet Oostveen

We praten in de gemeenschappelijke woonkamer: vijf van de tien bewoonsters, coach Hannah Janssen en de bedenkster van het project, Vera Sintnicolaas, die zelf van een eetstoornis herstelde. Op een kast staan flessen spuitwijn, waar de studenten een doel op hebben geschreven (‘Binnen 6 weken dingen buitenshuis ondernemen alleen of met iemand samen!’) Wanneer zo’n doel is volbracht drinkt de groep de fles leeg.

De studenten lopen in en uit met laptops: de onlinecolleges diergeneeskunde, psychologie, pedagogiek, rechten gaan intussen door. Voorwaarde was geen namen in de krant, omdat ze hier juist voorgoed van hun etiket ‘eetstoornis’ af willen komen. En niet praten over eten, calorieën, gewicht. Mensen met eetstoornissen kunnen geneigd zijn tegen elkaar op te bieden, zei Vera, daarom zijn die onderwerpen hier voor iedereen taboe. ‘Hier gaat het over je leven, niet meer over eten.’

De eetstoornis van Vera Sintnicolaas (27) begon op haar 14de. De middelbare school had haar totaal overrompeld, niet eten bood een gevoel van controle. Haar ouders hadden een drukke baan, om niets te laten merken at ze alleen bij het avondeten zo normaal mogelijk. Tot ze op haar 18de in behandeling ging. De therapie was, zoals bijna overal, gericht op het beëindigen van de eetstoornis zelf.

In de gemeenschappelijke woonruimte.Beeld Margriet Oostveen

Op haar 19de dacht Vera dat ze ervan af was. Ze ging studeren en richtte de Stichting Lef op. Daarmee organiseerde ze jeugdkampen voor kinderen en jongvolwassenen met een eetstoornis. Kinderen krijgen die steeds jonger: ‘Sommigen krijgen het nu al op hun 8ste of 9de.’

De terugval kwam toen ze 21 jaar oud was, binnen een paar maanden werd Vera opgenomen. ‘Later leerde ik pas dat mijn eetstoornis voor mij als een soort rem functioneerde, omdat ik zelf mijn grenzen niet kon aangeven.’ En ze had het met haar studie en jeugdkampen veel te druk.

Mensen met een eetstoornis zijn vaak perfectionisten met last van constante zelfkritiek. Toch gaan de meeste behandelingen voor eetstoornissen over het beëindigen van de eetstoornis zelf. Niet over onderlinge oorzaken, terwijl op deze etage nu studenten wonen die onder meer last hebben van depressie, autisme, trauma.

Een student vertelt hoe ze als kind volgens anderen ‘te veel ruimte innam’. Niet eten was achteraf misschien een poging om onzichtbaar te worden uit doodsangst, zegt ze. Ik mag haar kamer zien, lief en veilig ingericht, een poppenhuisje. Buiten deze kamer leert ze nu weer ruimte in te nemen.

‘Zacht voor de persoon, streng voor de eetstoornis’, is het adagium van het project en de studenten. ‘Die krijgt hier een schop onder de kont.’

Spuitwijn met doelen: ‘Dingen buitenshuis ondernemen!’Beeld Margriet Oostveen

De speciale studentenflat is de eerste in Nederland. Vera leerde dat ze zelf veel had aan praktische trainingen. ‘Nu ik meer vaardigheden onder de knie heb, weet ik zeker dat ik niet meer terugval. De eetstoornis heeft helemaal geen functie meer.’

‘Ik was vanaf mijn 15de depressief’, zegt een student. ‘Maar ik kreeg mijn eetstoornis pas toen ik op mijn 19de alleen op kamers ging wonen. Dat maakte de depressie in mijn eentje beter te verdragen.’ Hier gaat het juist heel goed. Een paar weken geleden was ze net weer begonnen met hockey, inclusief bier en bitterballen daarna: voor haar het échte studentenleven, een groots moment. Toen kwam de gedeeltelijke lockdown.

In een gang aan de overkant van de etage wonen ‘gewone’ studenten. Daar willen ze hier zo ontzettend graag Oudjaar mee vieren. En dan ook een gewone student worden. Als het ooit hopelijk weer kan.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden