CoronadagboekNadia Ezzeroili

Thuisblijven kan verbroedering en creatieve ideeën opleveren, maar ook zorgelijke situaties

De toespraak van premier Mark Rutte roept weer vragen op. Want wat betekent de gekozen strategie nu precies? Duurt het misschien nog maanden voordat we onze oudere en kwetsbare dierbaren mogen vasthouden? Heeft groepsimmuniteit wel zin als volkeren rondom Nederland die immuniteit nog niet hebben bereikt? Blijven de scholen nog langer dicht?

‘Dit gaat het land, de wereld, zo’n PTSS opleveren’, appt mijn beste vriend.

Maandagavond brengen we onze dreumes voor het eerst samen naar bed. Als mijn partner even later vertrekt naar zijn kantoor om verder te werken, bel ik mijn schoonvader, een erudiete man van 85 jaar. Vorige maand bezochten we nog samen de Suriname-tentoonstelling in de Nieuwe Kerk, Museum Ons’ Lieve Heer op Solder en de Basiliek van de Heilige Nicolaas. Hij brengt me naar plekken waar ik doorgaans alleen maar over heb gelezen of gehoord.

Mijn schoonvader is kalm onder de toespraak van de premier. Hij heeft de Tweede Wereldoorlog nog meegemaakt. Ook van latere mondiale crisissen is hij getuige geweest. De geldende maatregelen beschouwt hij als pijnlijk, maar noodzakelijk. Over goed burgerschap hoef je hem niets te vertellen. Hij zal alleen nooit kunnen wennen aan het egoïsme van sommige mensen, zegt hij. Die dag heeft hij rond half 1 noodgedwongen drie supermarkten moeten bezoeken omdat de belangrijkste schappen leeg waren. Geen groente, geen pasta. Slechts één supermarkt was net aan het bevoorraden.

Die nacht drink ik met mijn partner nog een borreltje. Hij probeert uit te puzzelen wat ‘gefaseerde besmetting’ zou kunnen betekenen en probeert het vooral positief te zien. ‘Misschien gaan de scholen per provincie weer open. Of misschien betekent dit dat horecatenten binnenkort de deuren weer openen?’ Ook op Twitter rekenen enkele mensen zich suf. Volgens hen kost de strategie van gefaseerde besmetting 65.000, nee, wel 500.000 mensenlevens. Ik wil mijn telefoon uit het raam gooien.

Het is opmerkelijk hoe snel je went aan een nieuwe realiteit. Dinsdagochtend heb ik een discussie met mijn partner over het douchebeleid. Hij wil gaan werken terwijl ik nog onder de douche moet springen, en ik heb geen zin om de dreumes mee te zeulen. Ik wil verdomme ook even rustig kunnen opstarten. Normaal ontwikkelen onze discussies zich binnen vijf minuten tot een kernoorlog, maar nu schieten we in de lach. ‘Goed, vandaag rot jij ’s ochtends op naar de werkkamer’, zeg ik. ‘Maar morgen doen we het anders.’ En dat was dat. Alsof we ruzies nooit anders hebben opgelost.

Ik lees mooie verhalen over verbroedering en creatieve ideeën. Maar in drie dagen tijd hoor ik vanuit mijn omgeving ook verschillende verhalen over huiselijk geweld. Een vriendin van me, een lerares in het mbo, maakt zich zorgen over de onveilige thuissituatie van sommige studenten uit haar klassen. Sinds zondag zoekt ze manieren om dagelijks met ze in contact te blijven.

‘Ik vraag me af welke hartverscheurende cijfers hierover bekend gaan worden na de crisis’, zeg ik dinsdagmiddag tegen mijn partner. Want ik vrees dat de komende tijd nog veel meer weerloze kinderen en onderdrukte vrouwen slachtoffers van geweld zullen worden, in huishoudens waar nu meer dan ooit nauwelijks zicht op is.

In dit dossier leest u alles wat u moet weten over het coronavirus. De laatste ontwikkelingen worden bijgehouden in ons liveblog

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden