Column Thomas van Luyn

Thomas van Luyn won eindelijk iets in de loterij: ‘Een kutkookboek, tijd om op te zeggen’

Beeld Robin de Puy

Ik had een kookboek gewonnen in de Bankgiroloterij. Dat was de druppel, ik ging opzeggen. Ik kook niet (als het moet google ik gewoon 'pasta' en 'Jamie') en het was mijn eerste prijs in twintig jaar maandelijks een tientje inleggen, dus het was een kookboek van goedbeschouwd 2.400 euro. De op één na meest waardeloze prijs ooit, na de dvd van Zeg 'ns Aaa die ik won in een pubquiz.

Het online-opzegformulier was goed verstopt, want ze hebben liever dat je belt, dat is namelijk vervelender. Om 'm te vinden moest ik mij een weg klikken door zinnen als 'Weet u het zeker?' 'Maar kijk nou toch wat een mooie prijzen!' en een 'Bent u helemaal gek geworden?'. Ik vulde mijn gegevens in, waarna ik een foutmelding kreeg: ik zou zogenaamd iets fout hebben ingevuld, dus ik moest maar bellen. Die doorzichtige truc staalde alleen maar mijn voornemen. 'Denk aan dat kutkookboek!', zei ik tegen mezelf, en draaide het nummer.

Robert ten Brink nam op. Nou ja, een bandje dan toch. Ik kende die truc nog van de Postcodeloterij, waar Bill Clinton opnam toen ik wou opzeggen. Daar was ik ook doorheen gekomen, dan moest ik Robert ten Brink toch ook aankunnen. Robert vertelde me welk nummer ik moest intoetsen, en zo kwam ik aan de lijn met Toos. Op de achtergrond hoorde ik het kwetteren van zeker twintig Tozen, die waarschijnlijk allemaal opzeggers binnenboord probeerden te houden. Toos was oprecht teleurgesteld. 'Ooooooh, wat jammer nou', zei ze. 'En u bent al zo lang lid'. Er viel een stilte. De drang om die te vullen was overweldigend, maar ik volhardde. 'En heeft u nooit eens iets gewonnen?', probeerde ze. Toos was steengoed: een lieve buurvrouw, met een warm Rotterdams accent. 'Nee', piepte ik. 'Ach wat vervelend. Ja nee, dan snap ik het', zei ze meelevend. Weer een stilte. Ik liet 'm duren. Zij ook. Denk aan het kutkookboek!

Ze had de empathiekaart gespeeld, ik was ijskoud gebleven. Eerste slag gewonnen. Maar toen: 'Hé, ik zie hier dat u nog vipkaarten heeft?' Ai. Ik wist niet wat vipkaarten waren. Daarom begon ze er natuurlijk over. 'Klopt', zei ik maar.

'En u weet dat als u nu opzegt, dat die dan niets meer waard zijn?' Nu had ze me. Ik bén inderdaad een financieel onbenul. Was ik overhaast geweest met opzeggen? Gooide ik nu geld weg? In paniek echode ik: 'Die zijn niets meer waard.'

Ze zuchtte: 'Dan ga ik de uitschrijfprocedure met u doornemen.' Wat was dat nou? Ik had gewonnen! 'De Anne Frank Stichting is in ieder geval dankbaar voor uw deelname.' Bam! Onverwachte wending: schuldgevoel! Door op te zeggen stal ik geld van Anne Frank! Ik perste mijn lippen zo hard op elkaar dat ze wit werden. En ze was nog niet klaar: 'Dan ga ik nu een bandje laten meelopen, waarop u onherroepelijk afstand doet van alle mogelijke prijzen in de komende trekkingen.'

Door die links-rechtse combinatie lag ik bont en blauw in de touwen, zoals Muhammad Ali tegen George Foreman. Ze checkte mijn gegevens, die inderdaad identiek bleken aan wat ik had ingevuld op hun online-nep-opzegformulier. Daarna moest ik hardop bevestigen dat ik een domme, egoïstische lul was die te dom was om te poepen, en toen had ik opgezegd. Al met al duurde het zes minuten. Volgende missie: de Vriendenloterij.

t.vanluyn@volkskrant.nl

@thomasvanluyn

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.