Thomas van Luyn is weer begonnen met fitnessen: 'Trekken en duwen zonder dat iemand daar iets aan heeft'

Thomas van Luyn Beeld Robin de Puy

Nou, ben weer aan het fitnessen hoor. Ik werd slap, hangerig, dik en ongelukkig, en dat moeten we niet willen met z'n allen. Hup, in de gewichten. Zware dingen trekken en duwen zonder dat iemand daar ook maar iets aan heeft. En nou moet ik dus denken aan de mythe van Sisyphus, want ik heb, zoals iedereen, Stephen Fry's Mythos gelezen en het blijft toch bizar hoe relevant die Griekse legendes lijken. Je zou er zo een geloof omheen kunnen bouwen. Oh wacht, dat hadden ze al eens gedaan. Hoe dan ook: die oude Grieken hebben een toepasselijk verhaal bij werkelijk alles wat je kunt meemaken en voor wie naar de sportschool gaat, is dat de mythe van Sisyphus. Die probeert de dood te ontlopen, en dat doet-ie onwijs goed. Zo goed, dat hij uiteindelijk weliswaar naar de hel gaat, maar wel met een specifiek op hem toegesneden vonnis, een soort voorwaardelijke straf: hij hoeft er namelijk niet te blijven. Hij mag eruit. Weg, om voor eeuwig onsterfelijk rond te lopen op aarde. Nou, da's boffen, inderdaad. Één dingetje: hij moet alleen nog even een steen een helling op rollen. Als die op de top ligt, mag hij naar buiten. Nu denkt u, aha, dat zal dan wel een enorm zwaar rotsblok zijn. Maar dat valt wel mee. Sisyphus ziet die steen en denkt dan ook: verdorie, dat is te doen. Dus hij gaat voortvarend aan de slag en inderdaad, het is wel pittig maar reeds bij de eerste poging haalt hij het al bijna. Het is zwaar, de steen rolt naar beneden, maar het is duidelijk haalbaar. Kwestie van schouders eronder zetten, en hup, daar gaat-ie. Nu is hij er echt vlak, vlák bij, voordat de steen terugrolt. Dit gaat lukken: in de handen spugen, je even kwaad maken, en gaan met die banaan. Oei, jammer, nog één millimeter en het was gelukt. Kom op, losers quit and quitters lose, willen is kunnen. En daar gaat-ie weer. En weer. En weer. Voor eeuwig en eeuwig, want da's een beetje het ding met die hel.

De overeenkomst met de sportschool ligt voor de hand: gewicht omhoog tillen, weer laten vallen, en niks verder komen. En maar denken dat de dingen er zo beter op worden. Dat lijkt ook wel zo omdat ik nu spieren heb, da's toch vooruitgang. Maar ik weet dat het een fase is, want deze steen heb ik eerder gerold. Straks in de zomervakantie ga ik me echt niet elke dag opdrukken op dat strandje. Met als gevolg dat wanneer ik weer thuis ben, ik weer terug bij nul ben en ik het pinnetje van de lateral back pull weer in het kleinste gewicht mag steken. De steen ligt dan zogezegd weer onderaan de heuvel.

Het stomme van Sisyphus was: ze hadden hem nog de mogelijkheid geboden gewoon naar de hemel te gaan. Maar dat had echter de acceptatie van zijn sterfelijkheid betekend, dus dat vertikte hij. En hier neemt de overeenkomst met de sportschoolbewoner astronomische proporties aan: Wie de vergankelijkheid van zijn lichaam zou accepteren, zou minder hoeven lijden.

Aan de andere kant: ik heb inmiddels armen als boomstammen en dat vind ik ook wel geil.

t.vanluyn@volkskrant.nl

@thomasvanluyn

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden