Thomas van Luyn is klaar met het woord 'taboe' (necrofilie, dat is pas echt taboe)

Thomas van Luyn. Beeld Robin de Puy

Ik lees hier in de krant de kop ‘Een vakantiehuisje kopen is geen taboe meer’. Nou herinner ik me dat ik het ooit met iemand had over het kopen van een vakantiehuisje en dat ik vervolgens géén steen door de ruit kreeg, mijn familie me níét verstootte en ik helemaal nergens werd ontslagen. Daaruit leid ik af dat het nooit echt een taboe is geweest. Althans niet in mijn kringen. Hetgeen de vraag opwerpt: had deze journalist een psychotische episode waarin hij werkelijk in de waan leefde dat alleen al het aankaarten van vakantiehuisjes zou betekenen dat de gemeenschap alle contact verbrak? Of wist hij gewoon niet zo goed wat een taboe is? Laat ik gul zijn en uitgaan van het laatste. Dan zal ik hem vanaf deze plek een richtlijn geven: als je er in de krant over kunt schrijven, is het géén taboe. Voetschimmel is geen taboe. Seks is geen taboe. Instantkoffie is geen taboe. Je moet niet gaan opscheppen over je heerlijke instant-koffie, maar taboe: nee.

Het nieuws waarmee zijn chef hem had opgezadeld, was waarschijnlijk dat er meer vakantiehuisjes gekocht worden dan vroeger. Een waardeloos kutonderwerp, inderdaad, en mijn hart gaat uit naar degene die dat elegant en pakkend moeten optikken, maar dat mag nooit een excuus zijn om je te verlagen tot het cliché ‘taboe’. Schrijf dan: ‘Vakantiehuisjes vliegen weg’. Of ‘Vakantiehuisjes-tsunami!’ als je voor De Telegraaf werkt.

Het meest onzinnige gebruik van ‘taboe’ is natuurlijk ‘het laatste taboe’. Als in ‘Masturbatie, Het Laatste Taboe’. Het feit alleen al dat ik die riedel af en toe lees, betekent dat het de keer daarvoor niet waar was, want blijkbaar was er nóg een laatste taboe. Er kan er maar één de laatste zijn en daar zijn we nog lang niet aan toe, want ik kan er zó een paar noemen. Althans, dat zou ik kunnen, ware het niet dat er een taboe op rust.

Laat ik voorzichtig een voorbeeld geven: stel - en ik benadruk hier dat ik hypothetisch redeneer, dus ik zal nu nog een keer ‘stel’ zeggen, maar nu in hoofdletters - STEL: je bent necrofiel. Seks met lijken, dat is zeg maar echt je ding. Daar doe je niemand kwaad mee (mits je het een beetje uit het zicht doet). Toch zou je daar in het openbaar geen enkele uiting aan kunnen geven. Je kan niet een dodelijk slachtoffer van een auto-ongeluk zien liggen en zeggen: goh, die is nog best heel, daar zou ik het wel op kunnen. Je zou vrij snel je vrienden, je baan en je gezin kwijt zijn. Zelfs de journalist die graag een stuk schrijft over ‘het laatste taboe’ zou je niet meer bellen. Kijk, dat is nou taboe. Was deze hypothetische flapuit over vakantiehuisjes begonnen, dan waren de gevolgen beduidend beter te overzien geweest (tenzij hij erbij had gezegd dat hij een afgelegen vakantiehuisje zocht om uit het zicht seks met lijken te hebben, natuurlijk).

Tot slot: ik heb het hierboven over ‘een’ taboe, maar dat is eigenlijk onjuist. Iets is taboe, zonder lidwoord. Eigenlijk dan hè? Maar die strijd heb ik lang geleden al verloren. Zo, nou ga ik een kopje instantkoffie drinken en een vakantiehuisje kopen. Het is een vrij land en fuck de h8ters.

t.vanluyn@volkskrant.nl en @thomasvanluyn

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden