COLUMNThomas van Luyn

Thomas van Luyn besluit voortaan gekleed te gaan als heer

null Beeld Aisha Zeijpveld
Beeld Aisha Zeijpveld

De uitdrukking ‘down the rabbit hole’ betekent, wanneer gebruikt in de context van het internet, dat je een onderwerp vindt met zo veel verlokkende vertakkingen, dat je helemaal vergeet wat je wilde opzoeken, en je alleen nog maar achter het wegschietende konijntje van je interesse aan kunt hollen, zodat je midden in de nacht opschrikt van je toetsenbord, verbaasd hoe laat het is, en dat je helemaal bent vergeten wie je was en waar je woonde. Dus toen een vriend van me een link stuurde met recensies van vintage herengeurtjes, was ik een uur later alweer verdwaald in sites over nat scheren, weer een uur verder wist ik het verschil tussen pakken in Napolitaanse snit en in Milanese snit, om vervolgens weg te zakken in de wondere wereld van het zakdoekje-in-de-borstzak.

Ineens ben ik volkomen begeesterd het roer helemaal om te gooien (alweer. De bemanning heeft allang opgegeven te raden waar we heen gaan). Ik wil nu al mijn hippe onzinkleren weg gooien en mij voortaan rigoureus kleden als een heer. Dus met colbertjes, stropdassen, manchetknopen en zijden sokken in kalfsleren schoenen. Allemaal op maat gemaakt natuurlijk, want mijn lichaam is net zo uniek als mijn persoonlijkheid, vertelt het internet me. En dat klopt, want ik pas inderdaad niet in confectiepakken. Niemand trouwens, omdat de mode nu eenmaal slim-fit is. Dat heeft vooral te maken met dat er veel minder stof voor nodig is om het te maken, en dus goedkoper is. Nederlandse zakenlui lopen rond met te strakke jasjes met te kleine revers die ook nog eens te kort zijn: daar krijg je al die parmantige kontjes van. Ook omdat de broeken veel te strak zijn, zo karig met stof bedeeld zijn dat de ballen van alle bloedcirculatie verstoken blijven (hetgeen volgens Zweeds onderzoek kan leiden tot extreem-rechtse sympathieën). Vergelijk dat met de pakken van bijvoorbeeld Lubbers, die hadden genoeg ruimte om drie maitresses in te verstoppen.

Wie niet het lichaam van een 17-jarige heeft maar toch een comfortabel pak wil, moet dokken. Ik heb welgeteld één vriend die maatpakken draagt. Ik heb een keer gevraagd wat dat kost, en daarop besloten dat ik dat geld beter kan gebruiken om een eigen ruimtevaartprogramma op te zetten.

Maar ook zonder maatpak moet ik toch tot beter in staat zijn dan wat ik nu draag. Gewoon, alleen nog dingen kopen die ik over tien jaar nog steeds aan wil, dat moet toch een goede leidraad zijn.

De vraag is of, wanneer het daglicht door de gordijnen schijnt, ik dat voornemen nog steeds heb. Voor de zekerheid heb ik voor het slapengaan met een rolcentimeter mijn maten genomen en ingevuld op een Singaporese site, waar ik een overhemd op maat heb besteld. Uiterst betaalbaar, hetgeen alleen kan betekenen dat het hemd van slechte kwaliteit is, of dat er Vietnamese slavenarbeid aan te pas komt, of beide. Maar ik dacht even niet zo helder meer, daar bibberend in het donker met van slaap betraande ogen aan het beeldscherm gekluisterd. En het idee was goed: wanneer er over twee weken een slechtzittend vod van goedkope stof wordt bezorgd, zal dat mij herinneren aan mijn voornemen mij voortaan te kleden als een Engelse gepensioneerde boekhouder, een beslissing die ik dan bij mijn volle verstand opnieuw kan evalueren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden