columnsander schimmelpenninck

The Voice-onthullingen laten maar weer eens zien hoe ontzettend primitief en sneu de Succesvolle Man is

null Beeld
Sander Schimmelpenninck

Hoewel de door Boos vakkundig blootgelegde misstanden rondom The Voice of Holland een groot publiek verdienden, gaf de massahysterie van vorige week mij een vieze nasmaak. De allesverzengende sensatiezucht en het zwart-witdenken rondom dit soort gebeurtenissen zijn ronduit giftig. Wie voorzichtig iets mompelt over het strafrecht, is deel van het probleem, wie geen obligaat plaatje op Instagram deelt, is verdacht, en wie weigert met een hoop tamtam zijn deugdzaamheid te verkopen, zal zelf wel wat te verbergen hebben.

Als man is mijn gebrek aan opties derhalve evident. Bovendien wil ik ook weleens een weekje níét gecanceld worden. Voor de absolute zekerheid zal ik mij in mijn analyse beperken tot het bespreken van mijn eigen geslacht, en mijn betrokkenheid fingeren door het zo veel mogelijk op mezelf te betrekken, zoals de moderne mens betaamt.

Zelf moest ik bij het zien van de documentaire namelijk vooral denken aan die keer dat ik John de Mol aan de lijn had. Op de site van Quote stond een stukje dat hem niet beviel, waarop hij mij als hoofdredacteur belde, in plaats van de desbetreffende journalist. Het gesprek duurde nog geen minuut, maar het was genoeg om de man te leren kennen. Blaffend beval hij me het stuk aan te passen, en probeerde zijn eis met een klassiek chantagecompliment kracht bij te zetten: ‘Je hebt mediatalent, ik zie jou nog weleens een televisieprogramma presenteren, dus wees nou verstandig en pas dat stuk aan.’

Wie zeven jaar voor Quote schrijft, leert de tragiek van succesvolle mannen in volle omvang kennen; het lijkt voor iedere (financieel) Succesvolle Man een enorme uitdaging om géén absolute hork te worden. De jeugdliefde wordt rond de tien miljoen ingeruild voor een jongere en gedienstigere vrouw, eventuele vrienden en collega’s veranderen in jaknikkers, de kinderen groeien op aan een financieel infuus, tot alleen die enkele dappere journalist nog overblijft als iemand die nog eens een kritische vraag stelt.

Doorslaggevende factoren daarbij zijn de aan- of afwezigheid van een normale, sociale studententijd en de leeftijd waarop het succes komt. Hoe later het succes en hoe socialer de vorming, hoe kleiner de kans op algehele klootzakkerigheid. Problematisch genoeg leven we echter in een tijd waarin maatschappelijk succes steeds vaker een zaak van mentaal onvolwassen mannen is: voetballers, zangers, maar ook (tech)ondernemers.

Het belangrijkste kenmerk van de tragiek van de Succesvolle Man zit hem in de obsessie met de jeugd, en bijbehorende blindheid voor de eigen leeftijd. ‘Liefdesfilosoof’ Jan Drost betoogde ooit in deze krant dat veel succesvolle mannen die geobsedeerd zijn door jonge vrouwen, feitelijk romantici zijn. Volgens Drost is het de man niet zozeer om de jonge vrouw in kwestie te doen, maar meer om het simpele feit dat zij een jonge vrouw is, representant van een jongere leeftijdscategorie, een prestigeobject.

‘Een complicerende factor is dat er te allen tijde een verraderlijk perspectief op de loer ligt, namelijk het zichtbare feit dat er altijd jonge vrouwen zijn. Er zijn altijd jonge vrouwen! Dat lijkt toch verdacht veel op eeuwigheid. En dat is het ook, ongeveer. Het is de eeuwigheid van de leeftijdsgroep.’ Het constante verlangen naar jonge vrouwen is dus een vorm van zelfbedrog. De onthullingen van afgelopen week laten maar weer eens zien hoe ontzettend primitief en sneu de Succesvolle Man is. Nu maar hopen dat ik er zelf nooit een word.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden