Column

'Terwijl ik de opties overdacht, stond ik nog met die slip rond mijn neusgaten'

Columnist Erik Jan Harmens vertelt voor de laatste keer wat hem gisteren is overkomen.

Een glazenwasser aan het werk. Beeld anp
Een glazenwasser aan het werk.Beeld anp

Dit is mijn laatste column op de website van de Volkskrant.

Graag vertel ik nog wat me gisteren is overkomen. Ik had de glazenwasser koffie gegeven en die ging daarna aan het werk, terwijl ik in mijn slaapkamer de was ging opvouwen. Ik pakte de wasmand, zette die op mijn bed en pakte een onderbroek van mezelf, maar ineens wist ik niet zeker of dit nu de schone was was of de vuile. Dus ik breng de onderbroek naar mijn neus om te ruiken en terwijl ik dat doe kijk ik naar buiten, recht in het gezicht van de glazenwasser.

In een flits overdacht ik mijn opties. Met duim en wijsvinger mijn neus dichtknijpen en de onderbroek weer in de wasmand laten vallen. Een zucht van genot slaken en roepen: 'dat is nog eens lekkere wasverzachter!' De onderbroek over mijn hoofd trekken en een wilde dans opvoeren. Maar terwijl ik al die opties overdacht waren er seconden verstreken en stond ik nog steeds met die slip rond mijn neusgaten.

De glazenwasser koos ervoor om te doen alsof ik er niet was. Hij kneep zijn ogen iets toe, om te doen alsof hij zich tot het uiterste op zijn werk concentreerde. Ik wilde ook iets doen en omdat uit zijn gettoblaster die onder mijn raam stond het liedje 'The year of the cat' van Al Stewart klonk, floot ik eerst het vioolarrangement mee, waarbij ik mijn handen bewoog als een dirigent; toen speelde ik in de lucht ook de solo op de Spaanse gitaar mee en dan ook maar die op de elektrische gitaar en uiteindelijk deed ik zelfs nog vol overgave de snerpende saxofoonsolo, waarbij ik het onzichtbare instrument in de hoogte hield en achteroverboog en mijn ogen sloot.

Best vreemd
Toen ik ze weer opende en naar buiten keek was de glazenwasser verdwenen en ik dacht: dat was best vreemd wat hier gebeurde, maar veel belangrijker is de vraag: zit hier een column in? Want dat doe je als columnist bij alles wat je meemaakt (ook tijdens crematies): jezelf de vraag stellen of het geschikt materiaal oplevert voor je wekelijkse cursiefje.

Toen een zeer getalenteerd collega-dichter met wie ik het goed kon vinden overleed, schreef ik daar een column over, maar toen een van mijn allerbeste vrienden een paar weken later óók overleed wijdde ik daar geen woord aan. Niet omdat ik zijn ontstijgen minder belangrijk vond, maar je kan niet een dode vriend herdenken en twee weken later wéér een dode vriend. Lezers raken dan ook in de war, die denken: is dit nou diezelfde dode vriend of een andere?

null Beeld anp
Beeld anp

Deadline
Wat ik het meeste zal missen is op dinsdagavond nog geen enkel idee voor een column hebben, terwijl ik op woensdagochtend vroeg mijn deadline had. Dan ging ik achter mijn computer zitten en hield ik mijn handen boven de toetsen, als een concertpianist die nadat het applaus is weggestorven zich opmaakt voor het aanslaan van de eerste noten. De woorden kwamen altijd, al duurde het soms lang.

Soms sneuvelde een onderwerp, in weerwil van het motto 'everything is copy' van de Amerikaanse scenarioschrijfster Nora Ephron. Je kunt inderdaad over elk onderwerp een column schrijven, maar ik herinner me ook een nacht lang zwoegen op een column over dat ik soms de scheurrand tussen vuilniszakken op een rol niet weet te vinden. Dat was denk ik een iets te gedetailleerd onderwerp.

Ik ben niet langer columnist van Volkskrant.nl, maar het was me een eer om het elf maanden te mogen doen. Ik dank iedereen voor de vele positieve reacties en ook voor de minder positieve. Ik hoop dat ik ergens anders aan de slag mag als columnist, al heb ik op het moment van schrijven nog niks. Maar ik heb dan ook nog nergens gesolliciteerd.

Dat komt later. Eerst nog even 'The year of the cat' luisteren. Met die heerlijke zoet kitsch regel: 'Her eyes shine like the moon in the sea'. Ik heb nog nooit een vrouw gezien met ogen die schijnen als de maan in de zee. Maar ik maal er niet om en bler de tekst uit volle borst mee.

Erik Jan Harmens is dichter. Dit was zijn laatste column voor Volkskrant.nl.
@erikjanharmens

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden