Column Sheila Sitalsing

Terwijl de boeren erop uittrokken, schoven de hardrijders netjes aan in de file

Chris Buur en Sheila Sitalsing schrijven beurtelings wat hun is overkomen of opgevallen op de weg en in de berm.

In Duitsland is het hun eigen zwartepietendebat: elke suggestie dat er mogelijk een advies zou kunnen aankomen dat eventueel de schijn zou kunnen wekken dat dit zou kunnen resulteren in een voorzichtige wenk om te overwegen een maximumsnelheid in te voeren op de Duitse snelwegen, leidt tot langdurige commotie. Complete voorpagina’s van deftige kranten worden ingeruimd voor doorwrochte analyses, de boulevardpers krijgt de chocoladeletters amper in de kolommen geperst, radio en tv ontploffen, geelgeheste automobilisten gaan protesterend de weg op en de eensgezinde conclusie luidt: een Tempolimit is achterlijk, betuttelend, plezierbedervend, idioot, onvoorstelbaar, vrijheidsbeperkend en een aanslag op alles wat Duitsland Duitsland maakt.

Nee dan Nederland. Toen een commissie onlangs een rapportje afscheidde met wat adviezen over het beperken van de stikstofuitstoot, waaronder hier en daar iets minder hard rijden: niks. Terwijl de boeren, die volgens datzelfde rapport moeten minderen met varkens, koeien en kippen, in portestkolonne oprukten naar het Binnenhof en daarbij het ganse land platlegden, met de trekker over het strand naar Den Haag rausden, hekken omver reden, en ‘lul’ riepen tegen een politicus, schoven automobilisten mak aan in de file.

Hier en daar schreef iemand een verdrietig stukje over het zwaarbevochten recht op iets harder rijden, hier en daar maakte iemand zich boos over avocadovreters met een bakfiets, hier en daar werd beschaafd getreurd over de aanstaande teloorgang van een lange VVD-traditie, hier en daar zei iemand ‘belachelijk’, in huiselijke kring vielen stigmatiserende woorden over snelheidscontroleurs.

De voorzitter van de RAI-vereniging legde een verklaring af waarin het moede hoofd bij voorbaat al in de schoot werd gelegd: ‘Natuurlijk zijn wij als RAI-vereniging niet tegen verlaging van de maximumsnelheid.’ Niet dat de voorzitter namens de RAI-vereniging denkt dat zachter rijden veel gaat helpen tegen de stikstofuitstoot (‘Wij willen eerst exact weten wat het effect is op de stikstofdepositie’) en hij is tegen ‘een jojobeleid met maximumsnelheden’ en ‘bovendien gaan we in de toekomst allemaal elektrisch rijden’. Erg strijdbaar klinkt het niet – zie ‘wij willen eerst exact weten wat het effect is op de stikstofdepositie’ maar op een spandoek te krijgen.

Ook van de Bovag moet een beetje automobilist het niet hebben. Hun verklaring over verlaging van de maximumsnelheid beslaat een heel A4’tje, vol nuances over ‘lokale hotspots langs snelwegen waar de stikstofnorm wordt overschreden en waar dus lokaal, op die specifieke plek, iets moet gebeuren, bijvoorbeeld in de vorm van een lokale snelheidsverlaging mits wordt aangetoond dat daar ook effectief is’. Geel hesje met ‘geen generieke snelheidsverlaging’ op de voorzijde en ‘wel eventueel op lokale hotspots’ op de achterzijde: kansloos.

Vorige week beschreef Toine Heijmans in deze krant hoe in stilte, in een maanloze nacht, op een aantal trajecten, efficiënt en zonder camera’s erbij, 130-borden werden vervangen door 120-borden. Geen haan die ernaar kraaide.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden