VERSLAGGEVERSCOLUMNMargriet Oostveen in Lelystad

Terwijl alles spaak loopt, sturen mensen wereldwijd kaartjes naar onbekenden

Iedereen zet zich schrap op zijn eigen manier. Zelf heb ik het lopen van tienduizend stappen per dag ontdekt om lichaam en geest een beetje opgewekt door deze tijd te slepen (ik schreef per ongeluk al ‘lichaam en feest’, enfin en van je hela, hola, houd er de moed maar in).

Of neem Aleida Groenendijk. Zij regelde een berg post in haar brievenbus, van mensen uit de hele wereld. Dit doet ze al acht jaar, maar tijdens de lockdown van dit voorjaar heeft het haar door een serieuze depressie geholpen. Aleida werkt als zzp’er in de kinderopvang in Amsterdam en opeens zat ze toen thuis, op haar flat in Lelystad. Zonder werk en alleen.

De post.

Aleida’s manier heet postcrossing. Wereldwijd zijn er nu ruim 800 duizend mensen die daaraan meedoen, waarvan ruim 40 duizend in Nederland, Aleida is medebeheerder van hun Facebookgroep ‘Postcrossing Holland’. Postcrossing is in 2005 bedacht door de Portugese student Paulo Magalhães, die graag ouderwetse ansichtkaarten ontvangt. Hij kende wel meer van zulke types en ontwierp een website, postcrossing.com. Doel: lukraak wereldwijd mensen in contact brengen zodat ze elkaar een kaartje kunnen sturen. Wie via de website een account aanmaakt kan adressen opvragen. Voor iedere kaart die je zo naar iemand stuurt (en met een speciale code registreert) ontvangt een andere deelnemer lukraak jouw adres. Hoe meer kaarten iemand verstuurt, hoe meer er in de eigen brievenbus zullen vallen.

Today Hong Kong is very cold, my father take me to go to snake shop to eat snake soup. My father said: snake soup protect me very warm.

Prachtige teksten zweven er soms tussen het ‘How are you’ en ‘Happy postcrossing’, de voertaal bij postcrossing is Engels en de wat poëtische onhandigheden in die taal krijg je er gratis bij. (Voor wie geen Engels spreekt is er intussen overigens al een Nederlands alternatief: ontvangeenkaartje.nl).

Het regent hopeloos in Lelystad, maar Aleida heeft dozen vol opbeurende ansichtkaarten op tafel gezet, ze krijgt ze dagelijks, en op sommige dagen wel negen tegelijk.

I live in Winnipeg which isn’t well known but we like it here. I work as a pilot as does my husband.

Juist alledaagse ontboezemingen van vreemden ontroeren. ‘Oppervlakkige contacten via Facebook of WhatsApp werken voor mij ook helemaal niet’, zegt Aleida, ‘omdat je daar de schijn kunt ophouden.’

Aleida Groenendijk.

Woorden op een ansichtkaart zijn ook onmiskenbaar intiemer dan wanneer iemand dezelfde boodschap ongericht op Facebookpagina zou slingeren: dan is er alleen maar ik.

Many greetings from Finland. In my family we had a project called ‘Dont’t buy anything for a month.’ During that time we didn’t buy any food, clothes, cosmetics, fuel, postcards etc., we ate what was found in the refrigerator, freezer and cupboards.

Waar het bij postcrossing om gaat is eigenlijk maar één ding, zegt Aleida: oprechte wederzijdse belangstelling. Heel wat anders dan dat half geconcentreerd door sociale media scrollen en liken.

Als je iemand nog eens terug wil schrijven, dan kan dat overigens geregeld worden via de postcrossing-website. Toch blijft het grootste plezier voor Aleida en veel andere gebruikers het ontvangen van aardige boodschapjes van zoveel mogelijk onbekenden, speciaal voor haar. Ze hangen in haar hele huis. ‘Voor likes op Facebook of Instagram moet je mooi, leuk of succesvol zijn. Bij postcrossing zijn een zorgvuldig uitgezocht kaartje of wat aardige woorden genoeg.’

Sommige deelnemers leven zich wel uit in mooie handschriften, of knippen en plakken halve kunstwerkjes bij elkaar. Aleida kiest vooral met zorg haar woorden. ‘Sinds twee jaar identificeer ik me als non-binair’: zij voelt zich niet zo duidelijk man-of-vrouw. ‘Soms schrijf ik dat nu ook voorzichtig op een kaartje.’ Kreeg ze een aardige, aanmoedigende reactie, ‘uit Rusland nota bene, dat is dan toch  bijzonder’.

De postzegels.

Postcrossers zoeken elkaar ook in het echt op, ze organiseren ‘meetings’. Dat lig nu even stil. Zoals er ook nog talloze posterijen zijn die sinds de eerste coronamaanden geen of nauwelijks post meer bezorgen. Aleida merkte dat eerst in haar brievenbus, nu gaat het weer beter. Op hun website hebben postcrossers precies vermeld welke landen nog steeds met vertraging rekening moeten houden. Zuid-Soedan, de Seychellen, Jemen, Turkmenistan: een lange, aandachtige lijst. Want overal wonen postcrossers. En die hunkeren evengoed naar contact als zij.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden