ColumnSheila Sitalsing

Terrasgangers deden alsof het Bevrijdingsdag was

Iemand die mij dierbaar is en voor wie het leven ingewikkeld en beangstigend is, heeft één allesverterende liefde: film. Hij heeft alle blockbusters meermaals gezien, hij zegt weinig, maar als hij praat gaat het over regisseurs, acteurs en premièredata. Als hij me een keer meeneemt naar Spiderman Far From Home zegt hij wereldwijs dingen als ‘je moet blijven zitten bij de aftiteling’ en ‘kijk al die mensen die nu weglopen, weten het dus niet maar er is bij Marvel áltijd een toegift’. En als de toegift inderdaad komt, glimt hij van trots alsof hij die hoogstpersoonlijk heeft geregeld.

‘We kunnen weer naar de bioscoop!’, jubel ik dit weekend door de telefoon, maar hij jubelt niet terug. In de onoverzichtelijke buitenwereld is er een dreiging bij gekomen, zelfs zijn oude toevluchtsoord waar hij soms drie keer dezelfde film zag, wil hij nog niet in. Misschien kunnen we afspreken als ‘het’ weg is, voorlopig blijft hij zich verschansen.

Ik probeer me hem voor te stellen in de tram of de trein. Dapper op pad, met zo’n fopkapje op dat van het kabinet beslist niet mag helpen. Waardoor je online stoffen maskers kunt kopen waar dit bij staat: ‘Belangrijke informatie. Dit item is geen chirurgisch masker of ademhalingsmasker, noch is het een persoonlijk beschermingsmiddel of medisch hulpmiddel. Dit item is alleen bestemd voor privégebruik en is niet geschikt voor medisch gebruik of voor arbeidsveiligheid. Biedt geen bescherming tegen infecties. Ons retourbeleid is op dit item niet van toepassing.’ Zo dekt het kapitalisme zich in tegen consumentenclaims; klagen doe je maar bij je overheid die deze poppenkast heeft verzonnen. Geen wonder dat hij zich nog even terugtrekt.

De buitenwereld laat hij aan de durvers. Die waren daar natuurlijk altijd al de baas. Vrouwen, voetgangers, ouders met kinderwagens, zwarte mannen in mooie auto’s weten er alles van: niet iedereen kan zich even vanzelfsprekend of onbevangen door de openbare ruimte bewegen. Soms vallen ze je lastig, houden ze je pesterig aan, moeten looppaden zomaar wijken voor een autoweg.

Maandag was de openbare ruimte van de terrasgangers. Ze deden alsof het Bevrijdingsdag was. Op tv zag ik een oudere heer blijdschapstranen uit zijn ogen vegen.

Wat je ook zag: óveral terras. Ook op plekken waar je anders loopt of fietst. Het Journaal filmde maandag een tierende man die zijn gebruikelijke fietsroute naar huis versperd zag. Die kolonisatie was tevoren aangekondigd. In Amsterdam is de bezetting van de Nieuwmarkt lang onderwerp van gesprek geweest, in Breda hadden ze het al weken triomfalistisch over ‘een terrassenzee’ gehad, in Utrecht hadden buurtbewoners ontsteld kennis genomen van het leegvegen van de Oudegracht voor de horeca.

In Binnenlands Bestuur, het tijdschrift voor gemeentebestuurders, had Thomas de Groot van de denktank Commons Network, zich al opgewonden over de vanzelfsprekendheid waarmee de horeca pleinen en straten claimt om het recente omzetverlies goed te maken. Hij ziet mensen nu juist pleinen herontdekken, en parkjes, en plantsoentjes, en vraagt zich af: ‘Moeten we die ruimte dan meteen weer weggeven aan de horeca?’ Want: ‘De functie van publieke ruimte is niet om omzet te draaien.’

Heel misschien wil iemand die mij dierbaar is en voor wie het leven lastig is, straks wel buiten afspreken. Als het zomer is. Ergens waar je kan zitten zonder dat horecapersoneel je lastig valt met consumptieplicht. Op een plein ofzo. Als er plek is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden