Column 150

Telkens weer die onhebbelijke neiging om zelf na te denken

Zelf meende ik donderdag duizenden tieners vol overtuiging te zien demonstreren voor een betere toekomst, maar velen zagen iets heel anders. Kinderen die ‘geïndoctrineerd’ waren bijvoorbeeld, de ‘speel­­bal’ van leraren met een duurzame agenda en klimaathysterische ouders. Arme schaapjes, murw gebeukt en volgzaam in de trein naar Den Haag gestapt. ‘Een vorm van kindermishandeling’, in de woorden van psychiater Esther van Fenema.

Och, dacht ik oneerbiedig, werkte het maar zo. Als de tieners in mijn omgeving ook maar íéts aannamen van wat er aan de keukentafel werd beweerd, dan aten ze spruitjes, schalden The Beatles door hun kamers, verslonden ze in één ruk de nieuwe A.F.Th. en konden ze zich niets leukers voorstellen dan een frisse boswandeling op de vroege zondagochtend. ‘Pap!’, zou het verwachtingsvol klinken. ‘Zijn de kaartjes voor het Holland Festival er al?’

Maar nee. Alle pogingen tot indoctrinatie ten spijt, ontwikkelen ze telkens weer de onhebbelijke neiging om zelf na te denken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.