Column Nico Dijkshoorn

Taylor Swift is de nieuwe Chuck Berry en Bruce Springsteen tegelijk, terwijl die laatste nog niet eens dood is

Een van de lastigste dingen in het leven is iets kopen waar je je eigenlijk voor schaamt. De mensen die nu denken: ha, leuk, eindelijk een column over de buttplug, moet ik teleurstellen. Het is allemaal iets subtieler. Het zit zo: ik ben dol op Taylor Swift.

Nu weet ik door de jaarlijkse columnistendag van de Volkskrant ongeveer wat de leeftijd van mijn lezers is. Ik ga nu koffie zetten en zoekt u dan even op wie Taylor Swift is. Ah, daar bent u weer. Ja, Taylor Swift is een vrouw met lipjes en een mondje en ze lijkt verdacht veel op uw 14-jarige dochter, maar schijn bedriegt. Taylor Swift is de nieuwe Chuck Berry en de nieuwe Bruce Springsteen tegelijk, terwijl die laatste nog niet eens dood is.

Taylor Swift kan wat heel weinig popartiesten kunnen: de juiste woorden op de goede plek zetten. Chuck Berry deed dat ook. In zijn liedje Nadine heeft hij het over een ‘coffee coloured Cadillac’. In een film over Chuck Berry legt Bruce Springsteen uit waarom dat een geniale opeenvolging van woordjes is.

Het loopt lekker. Het is ritmisch. In die drie woorden hoor je al een liedje. En dan dat beeld. Een koffie kleurige Cadillac. Volgens Bruce heeft die nooit bestaan, maar je wilt het geloven en - nog veel belangrijker - je ziet hem meteen rijden. Of langs de weg staan bij een sigarettenwinkel.

Een paar woordjes en ze roepen een hele wereld op. Bruce Springsteen kon ook heel goed over auto’s zingen. In Thunder Road zingt hij: ‘There were ghosts in the eyes of all the boys you sent away. They haunt this dusty beach road in the skeleton frames of burned-out Chevrolets.’

Ik was 16 jaar oud toen ik die zin voor het eerst hoorde. Ik reed op een brommer, maar ik wist precies wat Bruce bedoelde. Het beste stukje uit de laatste zin is: burned-out Chevrolets. Het heeft ritme, het zingt lekker en alleen al het woord Chevrolets roept kilometers tienerverlangen op.

In Chevrolets voelen jongens en meisjes voor het eerst aan een vreemd been.

Taylor Swift heeft bijna in ieder liedje zo’n onvergetelijk zinnetje en op haar laatste cd gaat de beste zin ook over een auto. In het mooiste liedje van de plaat, Cornelia Street, zingt ze. ‘We were in the backseat, drunk on something stronger than the drinks in the bar.’

En je ziet ze zitten, in een taxi, dronken van liefde. De rest van het liedje is ook prachtig. Taylor Swift zingt over haar angst om de plekken te verliezen waar je ooit samen gelukkig was. Nooit meer door het park lopen waar je met hem was. Dat snappen meisjes van 14 maar ook mannen van 59.

Daarom stond ik een week geleden in een platenwinkel en ik twijfelde. Welke speciale editie van haar plaat zou ik kopen? Die met de roze opdruk of met de blauwe? Het werd de roze. Daarna moest ik afrekenen. Ik was samen met een goede vriend en hij deed wat goede vrienden doen: hij deed alsof hij het begreep.

Bij de kassa kreeg ik de gevreesde vraag: of het een cadeautje was. De verkoper wees me een ontsnappingsroute. Ik hoefde daar niet over na te denken. ‘Nee’, zei ik. ‘Zij is voor mijzelf.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden