Lezersbrieven 31 januari 2019

Tatoeëerders, neem uw verantwoordelijkheid

De ingezonden lezersbrieven van donderdag 31 januari.

Een jonge man heeft spijt van zijn tatoeages en laat ze weg halen. Beeld Marcel van den Bergh

Brief van de dag: ‘Dag Tattoo’

Een bijzonder initiatief voor werklozen: ‘Dag Tattoo, Hallo Baan’ van de Stichting Spijt van Tattoo (Ten eerste, 29 januari). Fijn dat ‘onbezonnen acties’ kunnen worden weggepoetst.

De kosten van het verwijderen van een tattoo is best een dure grap, tien keer zo hoog als de tatoeage zelf. En dat ook nog eens op kosten van de samenleving. Ik pleit voor een beroepscode voor de tattoosector, zoals ook andere beroepen een beroepscode hebben. In deze code staat dat tatoeëerders hun kleurige en fantasievolle kunstwerken overal mogen plaatsen behalve op de no-go area gezicht, nek, hals, oren en handen. Dames en heren tatoeëerders neem uw verantwoordelijkheid.

J.C.M. Koppelman, Assen

‘Geintje’

Gelukkig mag de daadkrachtige onderwijsassistent weer aan de bak (Ten eerste, 31 januari). Dat is het zwaktebod ter afronding van het vak ‘lafheid’ dat op pabo’s wordt gedoceerd en waar je als manager in het onderwijs op afgestudeerd dient te zijn.

Mijn echtgenote werd door een leerling bedreigd met een mes. ‘Geintje’ was de uitleg tijdens het gesprek met de ouders er bij. Mijn echtgenote vertelde in dat gesprek dat ze de zaak met mij had besproken… Het schoolhoofd onderbrak haar. Het was niet professioneel van haar dit soort dingen te bespreken of te noemen. Laat staan te zeggen wat de mening van haar echtgenoot was.

Het instinctmatig laten vallen van je eigen personeel in geval van mogelijke moeilijkheden als pavlov-reactie en ook gangbaar bij de politie. Sneu. Daar spraken we thuis over. In het schoolboekje stonden toen nog naam en adres van de schooldirecteur. Ik belde hem en zei dat ik aan kwam om een paar dingen met hem te bespreken. Hij deed niet open. Er kwam politie omdat ik hem bedreigd zou hebben. Ik moest weg op risico van arrestatie.

Mijn echtgenote geeft nu les aan volwassenen. En de straf voor dat jongetje met dat mes? Daar is toen in alle consternatie niets van gekomen.

Dolf Peeters, Dieren

Grenzen leren

Posttraumatische stress, dyslexie, spraakproblemen, allerlei aanleidingen voor leerlingenterreur die genoemd worden in het artikel over de onderwijsassistent uit Heemskerk (Ten eerste, 30 januari). Wat ontbreekt aan dit rijtje is het doodgewone pubergedrag. Kinderen leren waar de grenzen zijn hoort bij de opvoeding in deze fase van hun ontwikkeling. Je bewijst hun en de maatschappij geen dienst door ze de indruk te geven dat zij het zijn die die grenzen bepalen. Mijn vriendin, docent in het VO, vertelt schokkende verhalen over door het lokaal vliegende scharen en afschuwelijke berichten over haar op Instagram. Maar schokkender is eigenlijk de reactie van de directeur op dit gedrag. De leerling mag zelf zijn straf bepalen, de docent staat er onthutst bij.

Tielke Engels, Tilburg

Volle kerken

Nu het kinderpardon (eigenlijk een familiepardon) toch toegepast wordt heb ik een goed idee. Het is dus nu duidelijk gebleken dat de christelijke medemens het hier volkomen mee eens is, dus lijkt het me bijna vanzelfsprekend dat de honderden kinderen en familie een definitieve plaats in de honderden lege kerkgebouwen vinden. Zo snijdt het mes aan twee kanten: er hoeven geen. huurwoningen die vanwege de woningnood zeldzaam zijn aan het bestand te worden onttrokken en tegelijk kan worden voorkomen dat leegstaande kerkgebouwen worden omgebouwd tot perzische tapijtenhal of nog erger

Nu blijkt dat de liefde tussen christenen en (economische ) vluchtelingen niet kapot kan, zouden beide partijen hier blij van moeten worden en kan het normale leven zijn gang weer gaan.

I. Goes, Rijssen-Holten

What’s in a name?

Wat een achterhaald idee om ouders te laten blijven beslissen over de namen van hun kroost. Hoe kun je dan als mens ooit een eigen identiteit ontwikkelen? Het is voor hun geestelijke gezondheid toch veel beter om kinderen een voorlopige naam te geven! Vanaf hun achttiende levensjaar mogen ze dan zelf hun definitieve naam vastleggen. Uiteraard geldt dat ook voor de voornamen. Met een beroep op het gelijkheidsbeginsel mogen ook oudere Nederlanders nu hun definitieve naam kiezen. Dat wordt wel even een Babylonische identiteitsverwarring, maar daarna zijn wij definitief het gelukkigste volk ter wereld.

Maas van Zeldert, Haarlem (voorheen: Timotheus Maria!)

Nog niet klaar

Met belangstelling heb ik het interview met Katja ten Cate (Wetenschap, 29 januari) over de rol van de visie van de huisarts bij euthanasie gelezen. Zelf ben ik ruim 35 jaar huisarts en heb gemiddeld 1 á 2 keer per jaar een patiënt geëuthanaseerd. Het bleek voor mij in de loop van de jaren steeds belastender te worden.

Deels heeft dat te maken met het sneller geëmotioneerd zijn als de leeftijd vordert, maar belangrijk is ook dat de band met de patiënten die steeds sterker wordt. Zeker ook als je die in het terminale stadium veel bezoekt.. .

Belangrijk is natuurlijk de wil van de patiënt, maar ook die van de huisarts. Zowel patiënt als huisarts moeten naar een euthanasie toegroeien.

Het komt voor dat ik als huisarts er nog niet klaar voor ben en vraag daarvoor begrip en tijd aan de patiënt en de familie.

Ruud Wermenbol, IJmuiden

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.