Sander DonkersIn 150 woorden

Tante Jo wilde ons zo veel mogelijk geld nalaten, en daarom zat ze uren achtereen op de wc

Eenmaal zo oud geworden dat ze niet meer hoefde te vrezen ooit nog volledig ‘bankroet’ te raken, werd het voor mijn dierbare Tante Jo zaliger een obsessie om zoveel mogelijk na te kunnen laten. Toen nergens anders meer op te beknibbelen viel, draaide zij de verwarming in haar huis uit. ’s Winters stonden de ijsbloemen op het keukenraam, maar zij verzekerde ons dat het prima toeven was in de voorkamer, waar ze één radiator tot net boven kil stookte.

Deze strategie werd bemoeilijkt toen een dokter haar plaspillen voorschreef. Gekkenwerk, vond zij. Was je net geweest, moest je wéér – het loonde nauwelijks meer de moeite om tussendoor op te staan. In winterjas, handschoenen en met bont gevoerde laarsjes zat Tante Jo voortaan uren achtereen op de vrieskoude wc, puzzelboekje in de hand. Een Rotterdamse neef hing er uiteindelijk een warmtelamp op, al stribbelde zij tegen. Nog een geluk dat ze niet wist hoeveel stroom zo’n ding vreet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden