Sander Donkersin 150 woorden

Tante Jo vreesde de bezetter, maar weigerde haar fiets af te staan

De fiets die zij ‘mijn karretje’ noemde was het liefste bezit van mijn dierbare Tante Jo zaliger. Hoezeer het leven haar ook beknelde, de zwarte Juncker gaf haar vrijheid en frisse lucht. Frustraties waarover zij nooit sprak, trapte ze op de Rotterdamse straten met machtige slagen weg.

Groot was haar ontzetting toen zij tijdens de oorlog werd aangehouden door een Duitse soldaat die het karretje opeiste. Na de bommen die vlak bij haar huis waren ingeslagen, zat de vrees voor de bezetter er goed in. Maar niet fietsen was nog beangstigender. In een zelfbedachte oorlogstaal begon Tante Jo te krijsen dat Der Fiets schön gevorderd wás, en er heel wat zwaaien sollte als ze hem nicht op het abgesprochen Zeitstip inleverde – net zo lang tot de soldaat haar beval in godsnaam door te fietsen op de Juncker, die nu nog altijd veilig bij mijn moeder in het schuurtje staat, inmiddels bijna honderd jaar oud.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden