Tachtig kilo overgewicht

Mijn zoektocht naar een begraafplaats voor mijn hoop brengt me naar Gaza.

Hier, tussen de 1,6 miljoen inwoners, zal ik een klein stukje grond zoeken. 'De formulieren zijn op', zegt de douane-beambte alsof ik hem aan papier zou kunnen helpen. De volgende oorlog in het Heilige Land zal om papier gaan.

'Geen papier', zeg ik tegen Carlo.

'Geen papier', zegt Carlo. 'Altijd hetzelfde hier.'

Ik besluit geen klacht in te dienen. Ik heb anderhalve uur aan de Israëlische kant gewacht en vind dat de Palestijnen dus ook het recht hebben om me anderhalf uur te laten wachten. De douanier krabbelt iets op een velletje. Geen stempel in mijn paspoort. Lichtelijk teleurgesteld neem ik plaats in de taxi die me naar mijn hotel in Gaza stad rijdt.

Ik neem afscheid van Carlo. Na een half uur op bed gelegen te hebben, loop ik naar het strand. Kinderen lopen het water in en uit om erin te plonzen. Vrouwen gaan het water niet in. Mannen zitten in een tent de volgende verrassingsaanval op Israël te bespreken.

Overgewicht

Wanneer ik wegloop van het strand komt er een tiener met tachtig kilo overgewicht rond de nieren naast me gerend. Zo jong en al gevoed door zoveel ambities. Er is een blokkade rond Gaza, voedsel komt mondjesmaat binnen. Zijn overgewicht is het succes van een goed netwerk.

'Heb jij mijn familie gefotografeerd?'

'Wat?'


'Heb je mijn familie gefotografeerd?'

Een dikke jongen van honderd kilo ondermijnt mijn hoop op een betere wereld. Ik snap wel waarom ik aan het project hoop ben begonnen, ik snap alleen niet zo goed meer hoe ik er vanaf kan komen. Hoop is als een jeukende huidziekte die bij een zoutbad wegtrekt. Gaza is dat bad.


'Welke familie bedoel je?'

'De mijne.'

Deze jongen kan met zijn scherpe ondervragingstoon zo bij de binnenlandse veiligheidsdiensten van Gaza aan de slag. Ik zit niet in de business van van het geven van carriere-tips. Misschien is hij al geworven door Hamas. Het begint met de eer van je familie verdedigen, een paar weken later boor je gaatjes in de knieën van de tegenstanders.

'Er waren wel veel families.'

Ze leken voor mij allemaal op elkaar maar ik wil zijn familie niet beledigen. Teveel van mijn terloopse opmerkingen worden persoonlijk opgevat.

Eergevoel

Met minder eergevoel was het conflict allang opgelost geweest en had ik rustig over het strand kunnen lopen met een rabbijn aan mijn zijde. Eergevoel is net als alcohol, je hebt er al snel teveel van op maar leg dat de alcoholist maar eens uit.


'Ik weet het niet.'

Ik ben naar Gaza gekomen om dichter bij mijn emoties te komen, tot nu toe lok ik vooral de emoties van anderen uit. Het zand helpt ook niet mee, bij elke stap zak ik er verder in weg. Mijn schoenen stromen vol. De kinderen die eromheen lopen beginnen ook opgewonden te raken.

'Heb je ze gefotografeerd of niet?'

Tachtig kilo overgewicht komt nu erg voorbij. Hij was daarnet nog kletsnat, nu al bijna droog. Het heeft nu geen zin om over de blokkade te beginnen, maken dat je wegkomt is al ingewikkeld genoeg.

'Nee, ik heb je familie niet gefotografeerd.'

Zijn ogen kijken me nog een keer hard aan en dan druipt hij af.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden