Column Sylvia Witteman

Sylvia Witteman wordt aangereden door een jongen die 8 flessen azijn bij zich heeft

Ik fietste door De Baarsjes, zo’n winderige Amsterdamse wijk vol schimmige theehuizen en bel­winkels die door makelaars net zo lang op Funda is aangeprezen als ‘zeer gewild’ tot hij inderdáád zeer gewild werd, vooral door maatschappelijk bewogen jonge mensen op fietsen van bamboe, die eerder ook de ‘kansenwijk’ Bos en Lommer hoopvol omdoopten in ‘BoLo’, en onvermoeibaar restaurants blijven openen met namen als Moer, Spek of Prei.

De jongen die mij aanreed viel niet direct in die categorie te plaatsen. Aanrijden was trouwens niet het juiste woord: hij haalde mij al fietsend rechts in en deed dat zó onhandig dat hij én ik met fiets en al ten val kwamen. ‘Jezus, ­eikel!’ riep ik, terwijl ik mijn schrijnende knie ­afklopte. Je moet tegenwoordig uitkijken met schelden in het verkeer, want meestal krijg je een tekst als ‘kanker op, ouwe kut’ retour, en met een béétje pech kun je nog een dreun voor je muil krijgen ook. Het viel mee: de jongen krabbelde op, trok de koptelefoon van zijn oren en zei: ‘Ah, sorry, sorry, sorry... gáát het?’ Ik knikte. Ja, het ging.

Hij leek nogal op Joran van der Sloot, maar dat zegt niks, want zowat een kwart van alle Nederlandse jongens lijkt op Joran van der Sloot. Alarmerender was dat er her en der om hem heen gele plastic literflessen lagen die bij nadere beschouwing ‘zes maanden gerijpte natuurazijn’ bleken te bevatten. Hij zette zijn fiets overeind, raapte de flessen op en legde ze in de zwarte krat aan zijn stuur.

‘Sorry, hee’, zei hij nog eens. ‘Ik had een soort van heftige muziek op, en ik was helemaal van de wereld... Kendrick Lamar...’ hij glimlachte verontschuldigend. Is Kendrick Lamar ‘een soort van heftig’, vroeg ik me af, en betekent het woord ‘heftig’ eigenlijk nog hetzelfde als een kwarteeuw geleden? Wel fijn dat die jongen me blijkbaar niet als een stokoud wijf beschouwde, maar als iemand die weet wie Kendrick Lamar is; al kan dat natuurlijk ook samengaan, zoals in mijn geval. Nou ja, je klampt je vast aan kleine dingen, als je 52 bent.

Hij was klaar met oprapen: acht flessen azijn telde ik, in zijn fietskrat. Wat moet een jonge jongen met 8 liter azijn? Een drugslab? Een studentenhuis waar iedereen voetschimmel heeft? De grootste bak sla ter wereld?

‘Wat ga je met al die azijn doen?’ vroeg ik. De jongen hoorde me niet, want hij had zijn koptelefoon alweer op en rapte mee met Kendrick. ‘Be humble, bitch, sit down...be humble, bitch...’ en weg was hij, op die fiets.

Mijn knie schrijnde. Nooit zal ik het weten, van die azijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.