Column Sylvia Witteman

Sylvia Witteman werd 54 en haar stemming wilde maar niet opklaren

Mijn kinderen hadden in grote goudkleurige cijfers ‘54’ op de spiegel geplakt, (wat lief was, maar wel confronterend), in de mail kreeg ik de beruchte bon van de Hema (één gratis verjaardagstompouce) en in de brievenbus lag een feestelijke kaart van de opticien, dat het hoog tijd werd voor een nieuwe leesbril.

Een eufore stemming liet op zich wachten. ‘Niet zo somber’, zei een vriendin aan de telefoon. ‘Het leuke van ouder worden is dat je steeds meer van de wereld gaat begrijpen.’ Ik kreeg geen tijd om daarover na te denken, want de melk was op, en een ontbijt met gitzwarte koffie kon ik er even niet bij hebben. Daar zat ik al op de fiets, in de motregen, onderweg naar de supermarkt.

Onderweg passeerde ik een busje waar met koeienletters ‘Waardetransport’ op stond. Er stapte juist een man uit in uniform, met een metalen geldkoffer in zijn hand. Iedereen keek naar hem. Zo smeek je toch om een overval? Zou het nou niet een stuk veiliger zijn, bedacht ik, om zo’n fortuin aan bankbiljetten te laten vervoeren door een oud vrouwtje op een scootmobiel, in een plastic floddertasje van de Action? Niemand kijkt naar oude vrouwtjes. Dat geldt zelfs al voor middelbare vrouwtjes, weet ik uit ondervinding.

In de supermarkt trof ik de groente- en fruitafdeling in een merkwaardige mistwolk aan. Uit een ingenieus buizensysteem sproeiden piepkleine waterdruppeltjes over de uitgestalde waren. Om aan eventuele bevreemding een einde te maken had de winkel een poster opgehangen: ‘Koele nevel houdt onze groente en fruit langer vers. Koel hè?’, pochte het opschrift.

Heel cool. Je kunt je inderdaad voorstellen dat appels, peren en tomaten langer fris blijven bij lichte bevochtiging. Alleen zag ik tot mijn verbazing dat alles zorgvuldig in plastic verpakt was. Zelfs de bananen, van nature hermetisch en hygiënisch gehuld in hun vrolijke gele schil, zaten in verzegelde plastic zakken, waar die ‘coole nevel’ vergeefs tegenaan sproeide.

Buiten stond nog steeds het busje met ‘Waardetransport’ maar de man met het geldkoffertje was verdwenen. Die lag natuurlijk met afgesneden strot in een steeg, terwijl zijn berovers juichend flessen champagne leeg stonden te spuiten over een dozijn dure hoeren. Nee, mijn stemming wilde maar niet opklaren, en ik ging al helemáál niet ‘steeds meer van de wereld begrijpen’.

Thuis vond ik een briefje op de keukentafel, van mijn oudste zoon. ‘Gefelisiteert, mama!’ stond erop. Hij zit in de vijfde klas van het gymnasium.

Lieve Heer, zeg me dat hij het expres heeft gedaan. Alstublieft. Voor mijn verjaardag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden