Column Sylvia Witteman

Sylvia Witteman vindt een pluchen konijn en slaat het aan het piekeren

Vanochtend vond ik een pluchen konijn op straat. Doorweekt lag hij naast mijn fiets. Wat doet men in zo’n geval? Mee naar binnen nemen en te drogen hangen, met een wasknijper aan elk oor? Nee. Hij moest blijven liggen waar hij lag, wilde hij teruggevonden worden door de (radeloze ouders van de) bedroefde eigenaar.

Ik dacht aan Lammie, het bedremmeld kijkende knuffelschaapje van mijn dochter. Hij raakte indertijd door frequente verhuizingen en ingewikkelde reizen zó vaak hartverscheurend zoek dat ik, wijzer geworden, voor haar jongere broertjes een paar extra exemplaren van hun favoriete speelgoedbeest kocht.

Daarna verloren mijn jongens uiteraard alle belangstelling voor zowel de oorspronkelijke lieveling als de kopieën, ten faveure van een bij de drogist cadeau gekregen plastic paashaas of een lawaaiig Happy Meal-trolletje, en daar zat ik dan met al die identieke IKEA-beertjes. Er komt er nóg wel eens een boven, uit een wasmand of skisok. Van Lammie heb ik trouwens nooit een tweede exemplaar kunnen vinden, maar hij is nog steeds onder ons, moegezworven, in mijn dochters bed.

Ik ging aan het werk, maar dat konijn, buiten in de regen, bleef aan mijn geweten knagen. Kon ik niks doen? Ik trof op Facebook een pagina ‘gevonden en verloren knuffels’. Met stijgende beklemming scrolde ik langs de beertjes, muizen, honden, aapjes, varkentjes, ja, zelfs een psychedelisch gevlamd vogelbekdier was erbij; zóveel verloren, zóveel gevonden, maar slechts uiterst zelden een hereniging.

Dat moet toch beter kunnen? Waarom krijgen die knuffelbeesten geen chip tussen hun schouderblaadjes, net als mijn katten, of een streepjescode, door de eerlijke vinder eenvoudig af te lezen met zijn smartphone? Of zou daar óók al weer misbruik van gemaakt worden? (vervormd stemgeluid:)‘Spreek ik met de moeder van Valentijn? Nee, mijn naam doet er niet toe. Ik heb hier een pluchen olifantje. . .  Pommetje, zegt u? Maakt u zich geen zorgen, het gaat goed met Pommetje. Nóg wel. Maar, laten we zeggen, alles heeft zijn prijs. Dertig mille, in kleine coupures, vanavond om 11 uur in een boodschappentas op de parkeerplaats van Tuincentrum Osdorp. Géén politie. U wilt toch niet dat Pommetje iets overkomt? (*klik*)’

En als de ouders niet meteen toehappen, krijgt de kleine Valentijn de volgende dag een enveloppe toegestuurd, met daarin een stukje van Pommetjes slurf. De dag daarna: een plukje van Pommetjes vulling. Plus dreigementen, in uit krantenkoppen geknipte letters.

Toen ik even later weer buiten kwam was het konijn verdwenen.

Als hij nu in Godsnaam maar niet in verkeerde handen is gevallen. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden