Sylvia Witteman drinkt koffie aan de Amstel en ziet een man opvallend kijken naar een serveerster

Het was mooi, warm weer en ik zat op een terras aan de Amstel uit te rusten van een fietstocht naar Ouderkerk. Een fietstocht vol gevaren, want er waren tienduizend mannen op racefietsen rakelings langs me gesuisd, woest bellend, en er had een zwaan naar me geblazen, alleen maar omdat ik ‘Dag zwaan’ tegen hem zei.

Aan het tafeltje naast me zaten drie vrouwen en een man, allen van een jaar of 60. Een van de vrouwen bestelde een koffie verkeerd, waarna de serveerster moeilijk keek en vroeg ‘of het ook een macchiato mocht wezen’. De vrouw knikte beduusd, en toen de serveerster verdwenen was, sprak ze verontwaardigd: ‘Geen koffie verkeerd, maar wél macchiato...gút, zeg...’ Ze was, met haar witte, doorgestikte bodywarmer, zalmroze driekwartbroek en oranje zelfbruinerstint wel echt een type om ‘gút’ te zeggen.

‘Wat is het verschil eigenlijk?’, vroeg een van de andere vrouwen (Desigual-tuniekje, kersrood brilmontuur), waarna de derde (corrigerende spijkerbroek, weerbestendig kapsel met paarse lok) opmerkte dat een koffie verkeerd géén schuim had, en een macchiato wél.

‘Nou ja, maar je zou toch denken’, zei de gút-zegger, ‘dan laat je het schuim van die macchiato weg, en dan heb je alsnog gewoon een koffie verkeerd....hoe moeilijk kan het zijn?’

Triomfantelijk keek ze naar de rug van de serveerster. De vrouwen begonnen druk door elkaar heen te praten over koffiesoorten en hun bereidingswijze, waarbij ook termen als ‘lungo’, ‘espresso’ en ‘cappuccino’ vielen. De man (rossig kalend, in gele polo ) zweeg, poetste langdurig zijn zonnebril met een doekje dat daar speciaal voor was en staarde geërgerd naar de hand van de paarse lok, die hem telkens, als om haar betoog te onderstrepen, op zijn knie klopte.

‘En je hebt ook ristretto’, doceerde ze. ‘Dat is...’ Nu kwam er een andere serveerster aanlopen met hun bestelling. Een meisje van amper 18 jaar, met een bos blonde krullen rond een zonnig lachend gezichtje, een wespentaille, grote, bolle borsten en strak, rond kontwerk onder een kort rokje. De man leefde zichtbaar op.

Gracieus zette het meisje de consumpties neer. De man volgde met puilende ogen elke beweging die ze maakte, en zijn mond zakte open, als bij een kat die een vogeltje ziet, vlákbij, maar met een gesloten raam ertussen. Hij ging rechtop in zijn stoel zitten en, nog steeds hebberig starend, veegde met een ruw gebaar die hand van zijn knie.

De gút-zegger en de kersrode bril keken geamuseerd toe, maar de paarse lok riep bits: ‘Nou zeg, Gerard! Moet dat?’

‘Ja’, zei de man dof. ‘Dat moet.’ 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden