Sylvia Witteman bezocht een voorstelling over papieren porno en voelde zich als een kind in een snoepwinkel

Sylvia Witteman

Als het kind in de spreekwoordelijke snoepwinkel drentelde ik langs de tentoonstelling ‘Porno op papier’ in het Haagse Museum Meermanno. Papieren porno wordt nauwelijks meer gemaakt; ik kon me dus verheugen in een deugdelijke, historisch-antiquarische belangstelling voor de porno uit mijn jeugd. Niet dat die boekjes indertijd in een doosneehuishouden op de koffietafel lagen, trouwens. Ik kende ze van het schoolplein, waar altijd één jongen, meestal met een vlassig snorretje en een schorre stem, zo’n boekje stiekem liet rondgaan, dat dan groepsgewijs doorgebladerd werd.

Je hoorde er schamper bij te lachen, maar dat lukte niet iedereen, diep onder de indruk als we waren van het gebodene. Dat er echt vrouwen waren die een lul in hun mond wilden nemen kon ik aanvankelijk niet geloven, maar Photoshop bestond nog niet, dus het móést wel waar zijn. Het leek me een zeer zieke aberratie, minstens even pervers als de foto die ik als jonge tiener ook eens te zien kreeg, van een vrouw met twee vlechtjes die een paard probeert af te trekken, waar dat brave paard overigens vredig doorheen slaapt.

Dat er echt vrouwen waren die een lul in hun mond wilden nemen kon ik aanvankelijk niet geloven

Met weemoed zag ik ze terug, de Chick, de Candy, de Seventeen ( toen mensen nog normale lichamen hadden, met hier en daar een ontroerend putje, kwabje of moedervlekje) en de parodistische pornostrips uit de jaren tachtig: de Grote Smurf neukt de Smurfin van achteren, Wiske pijpt Suske (‘Goed zo manneke! En seffens nog 'n keer hè?’), Kuifje wordt bereden door Castafiore in jarretels; dat werk.

Maar er was ook sprake van zwaarder geschut. Doodenge nazi-pulpstripverhalen, met titels als ‘Slavin van de Wehrmacht’ of ‘Blitzmädel’ en porno vol racistische stereotypen: ‘Die grijpende zwarte handen’, ‘Black venus’ en ‘Ik, Françoise en de nikker’. Ik bekeek ze blozend van plaatsvervangende schaamte.

Er kwamen drie vrijwel identiek uitgedoste meisjes binnen; een jaar of 16, skinny jeans, gymschoenen. Nu gingen we het beleven, dacht ik: die meiden zouden het uitgieren van het ongemakkelijke lachen, hun handen voor hun ogen slaan, en heel veel ‘Iiiieeew’ roepen.

Niets daarvan. Zonder een spier te vertrekken bekeken ze de tentoonstelling, van de 16de-eeuwe hitsige nonnen op houtsnedes tot de anale close-ups in het blad Marcel. Geen lach, geen blos. Ze keken met een half oog naar al die vlezige wellust, en voerden intussen een kabbelend gesprek over een thermoskoffiebeker die een van hen wilde aanschaffen.

‘Gaan we? Ik moet mijn fiets nog ophalen bij het sportveld’, zei een van de meisjes uiteindelijk. En weg waren ze. Hun bezoek had geen tien minuten geduurd.

Ze moesten erheen voor school, denk ik. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.