Surinamers binnen en buiten het land moeten helpen de crisis in Suriname te bestrijden

Surinamers, ook die buiten de grenzen, moeten het enorme potentieel van het land helpen ontwikkelen.

Desi Bouterse. Beeld anp

'Nu Mugabe is vertrokken als president van Zimbabwe, zou Bouterse als president van Suriname zijn voorbeeld moeten volgen.' Zomaar een uitspraak van een Surinamer die door de aanhoudende economische crisis in het land geen andere uitweg meer ziet. En dat vrijwel op de dag af dat Suriname 42 jaar geleden het Koninkrijk der Nederlanden verliet om als zelfstandige republiek verder te gaan. Een onafhankelijke natie, maar intern enorm verscheurd en zonder zicht op herstel op korte termijn. Hoogste tijd voor de 'Surinaam-se diaspora' om in de bres te springen.

De economische crisis in onze voormalige kolonie Suriname is ongekend groot. De afgelopen weken verschenen berichten over een mogelijk faillissement van de belangrijkste bank van het land, de Surinaamsche Bank. Zo'n faillissement heeft desastreuze gevolgen voor de bevolking.

En de situatie was al bedroevend. De inflatie is de afgelopen jaren opgelopen tot 60 procent, de economie is met 7 procent gekrompen. Suriname kampt met een enorme staatsschuld en heeft geen mogelijkheid deze af te lossen. Ziekenhuizen lijden onder een chronisch tekort aan personeel, medicijnen en apparatuur.

Ook in het onderwijs holt de kwaliteit in rap tempo achteruit. Leerlingen presteren onder de maat, maar liefst 50 procent van de vwo-leerlingen van publieke scholen zakte dit jaar voor het eindexamen. Leraren worden slecht betaald en gaan geregeld de straat op om te staken. Ze voelen zich miskend en zwaar onderbetaald door de overheid; het salaris is ontoereikend om in hun levensonderhoud te voorzien.

Tegen deze achtergrond is het makkelijk pleiten voor nieuwe geldstromen vanuit Nederland, andere landen of multilaterale instellingen. Maar daar zullen de positieve veranderingen niet vandaan komen. Die komen niet van overheden, maar van individuele en gegroepeerde Surinamers zelf.

In de eerste plaats van hardwerkende Surinamers in Suriname zelf, die zich al jaar en dag met hart en ziel inzetten voor de opbouw van het land. Een land dat, gezegend met vele bodemschatten, natuurlijke hulpbronnen én de kracht van een multiculturele bevolking, alle mogelijkheden heeft uit te groeien tot zeer welvarend. Maar ook de hulp van Surinamers en hun nazaten buiten Suriname is van cruciaal belang.

De Surinaamse 'diaspora' - mensen met een Surinaamse achtergrond die verspreid zijn over allerlei delen van de wereld - bevindt zich vooral in Nederland, op de Nederlandse Antillen, in de Verenigde Staten en in Brazilië. Ook zij willen zich direct of indirect van harte inzetten voor de opbouw van het land. Zij doen dat vanuit een natuurlijke verbondenheid, vaak via overmakingen naar hun families.

Dat doen vrijwel alle migranten. Wereldwijd stuurden, volgens cijfers van de Wereldbank, migranten uit lage- en middeninkomstenlanden 445 miljard dollar naar huis in 2016. Dat is 50 procent meer dan in 2007. Voor dit jaar wordt een totaal van 450 miljard dollar verwacht.

Op zich is dat goed nieuws voor Suriname. Er is behoefte aan de inzet van de diaspora, al is er natuurlijk ook weerstand tegen als de heren en dames vanuit het buitenland menen de interne problemen wel te kunnen oplossen. Humberto Tan wees erop in de Johan Ferrier Lezing 2016, toen hij stelde dat Surinamers maar moeilijk hulp van buiten kunnen of willen aanvaarden.

Hoe het ook zij, Suriname heeft niet de luxe om geen gebruik te maken van de hulp van de diaspora. De Surinaamse overheid zou eindelijk eens concrete stappen moeten zetten in de vorm van 'diasporabeleid' om de effectiviteit van diaspora-betrokkenheid te vergoten. Daarbij moeten maatschappelijke organisaties en het bedrijfsleven een veel grotere rol spelen dan nu het geval is.

Het is gemakkelijk gedacht dat een vertrek van de huidige president alle problemen van Suriname oplost. Complexe problemen verdwijnen immers niet met gemakkelijke oplossingen. Er is meer nodig. 42 jaar geleden werd Suriname zelfstandig. Het nam toen vanuit 'eigen kracht' het heft in eigen hand.

Het is nu de hoogste tijd dat Surinamers binnen en buiten het land écht werk maken van veranderingen die nodig zijn voor de ontwikkeling van het enorme potentieel van dit prachtige land.

Stichting Johan Ferrier Fonds kanaliseert diasporabetrokkenheid en zet in op duurzame ontwikkeling in Suriname door het steunen van projecten op gebied van onderwijs en cultuur. johanferrierfonds.nl

Kathleen Ferrier, voorzitter Johan Ferrier Fonds en dochter van oud-president Ferrier. Dave Ensberg-Kleijkers, vicevoorzitter Johan Ferrier Fonds en kleinzoon van oud-vicepresident Emile Ensberg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden