Strippenkaart

De strippenkaart was erg belangrijk voor mij, als kind. Net zo belangrijk als tegenwoordig een Blackberry Bold voor een kind is

Camiel Eurlings beleeft heerlijke tijden. Niet alleen mocht hij aankondigen dat er weer gevlogen kon worden, ook mocht hij in het kader van de wolk meedoen aan een videoconference met allemaal andere ministers van verkeer.
Die videoconference vond Camiel Eurlings best indrukwekkend, had ik het idee, want hij noemde hem nadrukkelijk. Dat hij, Camiel Eurlings, met zijn hoofd op zo’n grote videowall te zien was geweest, naast de hoofden van allemaal andere ministers. Ja, dat was fijn. Haast een reden om toch maar in de landelijke politiek te blijven.
Bij dat soort glorie valt Eurlings’ besluit om de papieren strippenkaart in Amsterdam per 3 juni af te schaffen in het niet.
Op mij maakte dat besluit echter veel indruk.
Het betekent voor mij het einde van een tijdperk.
De strippenkaart was erg belangrijk voor mij, als kind. Net zo belangrijk als tegenwoordig een Blackberry Bold voor een kind is. Op de school waarop ik zat, een rijkekinderenschool, bespraken wij elke pauze sluwe trucs om zo lang mogelijk met één strippenkaart te doen, alsof we Oliver Twist waren en niet een stel verwende Amsterdam-Zuid-kinderen.
Tot die trucs behoorden: 1. een stukje plakband op je kaart plakken, zodat je de stempel er meteen weer kon afvegen, 2. met een inktgum de stempel uitgummen, of 3. de hele tramrit met je strippenkaart half in de stempelmachine in de aanslag staan, voor het geval de controleur binnenkwam.
De rest van de tijd waren we bezig om schuilnamen en nepadressen uit ons hoofd te leren, voor als we toch zwartrijdend gesnapt zouden worden.
Je moet ergens je spanning vandaan halen, als rijk kind.
Met de huidige ov-chipkaart valt er weinig te beginnen, tenzij je een volleerd hacker bent, wat de meeste kinderen geloof ik wel zijn. Maar dat is minder romantisch.
Toch heb ik al avonturen weten te beleven met mijn 10-jarige nichtje en de ov-chipkaart. We kwamen erachter dat we samen op één kaart door het metropoortje konden glippen als we dicht bij elkaar bleven en hard liepen.
Ze vond het heerlijk, uiteraard, en nu vraagt ze elke keer als ze me ziet of we weer met de metro zullen gaan. Niets zo fijn als een beetje kleine criminaliteit, in een kinderleven.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.