Column 150

Straks bedenkt Rutte zich nog, dus ­vingers gekruist en mondje toe

Ooit begeerde ik het Playmobil-­piratenschip. Ik moest ervoor sparen, een zaak van gewicht. Door­berekeningen van de gewenste speelgoedtransitie stemden somber. De geraamde post ‘giften van tante Jo’ viel tegen, ik kwam amper tot de helft. Terwijl ik wanhoopte dat het er nooit van zou ­komen, zei mijn moeder op een dag zomaar: ‘Zullen we dat ding maar eens gaan kopen?’

Aan dat verbijsterende moment moest ik denken toen Mark Rutte woensdag de grote klimaat­ommezwaai van zijn kabinet aankondigde. Net als toen ging in mijn hoofd de verrassing in gevecht met diepe argwaan. Die nonchalante toon, alsof het niet in flagrante  tegenspraak was met eerdere overtuigingen, het voelde verdacht. Maar het was wel wat ik wilde. En straks bedacht hij zich nog, dus ­vingers gekruist en mondje toe.

Deed ik destijds ook. Diezelfde avond was het piratenschip van mij. Helaas ben ik er niet gerust op dat je lieve moeders en opportunistische premiers met elkaar kunt vergelijken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.